De stervende jongeling
Dit lied is een co-productie van Achille Coppenolle uit Roeselare – die het liedblad liet drukken – en Jean-Louis Beulens uit Brussel die een deel van de teksten leverde. Dat zou moeten betekenen dat zij ook een tijdje samen gingen optreden met dit repertoire, wat opmerkelijk is daar zij zeer ver uit mekaar woonden en ook een heel verschillend “accent” hadden. 
Zou men in Roeselare en omgeving de Brusselse tongval van Beulens hebben begrepen? En hoe reageerden Brusselaars op West-Vlaamse accenten? Of gebruikten beiden al een soort van “standaard” Vlaams?
Er zijn bij mijn weten geen geluidsopnames gemaakt van hun straatconcerten dus we weten het niet.
Dit is niet het enige lied over een huwelijk in extremis, waarbij één van de huwenden op het sterfbed ligt. In dit geval is het Laura die vroegtijdig weduwe werd.
Het verliep enigszins anders bij “Het huwelijk van Martha op haar sterfbed” en de gelijknamige “Stervende jongeling” in de versie van “Mevrouw Ellegiers”, beiden bezongen op een andere melodie.
De stervende jongeling
1087 [A] Achille Coppenolle – Jean-Louis Beulens. [C] Fisher Thompson
Ik voel mijne laatste stonden nad’ren
ja mijne dood is nabij.
Ja, al mijn bitter strijden, en mijn droevig lijden
gedaan met mijn smart, wat ben ik blij
Ik kwam mijn Laura zo te beminnen
ik had haar gezworen trouw.
Zij was voor mij geboren, nu gaan ik verloren
op mijn sterfbed werd zij mijne vrouw.
Zij waren op aard, voor malkaar geboren
Lijk een roos die verslenst ging hij verloren.
« ‘k Heb u lief » riep Laura, « k’zal u nooit vergeten
mijnen Gustaf gij waart altijd lief en braaf.»
En hij sprak: « Laura, wat moet ik lijden »
met zijn ogen vol getraan,
« ja, gij die waart mijn ware, mijn geluk op aarde. »
Ene laatste zucht en ’t was gedaan.
Gedaan was het met Gustaf zijn smarten.
« Adieu mijn lieveling,
ik zal uw graf besproeien en doen rozen groeien,
gij waart ook op aard mijn lieveling. »
Laura die wierd non, daar in een klooster
om te stelpen haar verdriet
en ze ging zonder beven, in het klooster leven
haar Gustaf vergeten kon zij niet.
Men noemde haar nu de bloem der smarten,
zij is altijd in getraan
en zij roept uit: « Wat lijden, en wat droeve tijden,
‘k wilde dat met mij ’t ook was gedaan!”
 |
Partituur * De stervende jongeling * |
 |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Rio Nights" (1922) liedblad Achille Coppenolle (Roeselare) & Jean-Louis Beulens (Schaarbeek) verzameling Roos Vercruyse (MUZ0894)