Artikels door Johan Morris:
Dolf dat is ne rare jongen
Het Carnaval in Aalst is legendarisch. Het moet dan ook niet verwonderen dat er in die stad een groot aantal spotliedjes rondwaarden én dat er regelmatig pittige muzikale revues werden opgevoerd. In zijn omvangrijk werkje “Het Aalsters volksleven – 1 – Het Markt- en Straatlied 1860-1950” wijdde auteur Jos Ghysens ook een hoofdstukje aan de talrijke liedjes die onstonden tijdens de wereldoorlogen.
Zo ook het werkje van Jan Beeckman (° 1910 Aalst), haarkapper en handelaar die, net zoals zijn vader Modest, actief was in het plaatselijke toneelleven.
U merkt het, t’es int dialect. Wij zijn geen native-speakers van het Oilsters, dus hebben we de tekst herwerkt.
De opgegeven zangwijze verwijst naar “La petite Tonkinoise“, een liedje van de heren Villard-Christiné-Scotto dat in 1906 gemaakt werd en onder andere gezongen door de soms schaars geklede Josephine Baker.
Populaire melodietjes duiken als vanzelf op in straatliederen allerhande, dit is geen uitzondering. Ons kwam een aangebrande versie ter ore met de zinsnede:
ne keer langs voor, ne keer opzij, ne keer langs achter,
en dan zei ze tegen mij: “wa ne smeerlap zedde gij”
maar de rest van de tekst is iedereen blijkbaar wijselijk vergeten. Behalve de samenstellers van de “Codex Studiosorum Bruxellensis”.
In de Aalsterse “Groote Revue”-versie gaat het helemaal over Adolf Hitler en hoe die de oorlog verloor. Woordspelingen als “ka-ka-pi-pi-tu-le-ren” zullen zeker op de lachspieren gewerkt hebben: na vier jaar kommer en kwel konden die spieren wel wat extra-aandacht gebruiken.
Dolf dat is ne rare jongen
302 [A] J. Beeckman [C] Vincent Scotto (1874–1952)
Dolf dat is ne rare jongen,
hij gaat al hier, hij gaat al daar, met kromme sprongen.
Droomt er van te paraderen,
g’heel de wereld te regeren.
Hij rukte op met veel kolonnen
en veel kaka, en veel kaka, en veel kanonnen,
over Frankrijk, Belgiek, Holland,
en van daar naar Engeland.
Een jaar later over ’t water
daar was hij nog niet geraakt,
Dolfke kost dat niet verkroppen,
hij ging op de Russen kloppen,
heeft Hongaren en Bulgaren
en Roemenen meegelokt.
Hij stond daar voor Leningrad,
voor Moskou en Stalingrad.
Hij begon te proclameren:
‘k zal nooit kaka, ‘k zal nooit pipi, kapituleren!
Want nu zijn we Rusland binnen
En wij moeten overwinnen.
De Bolsjewist die moet verdwijnen,
Aan ons de ko, aan ons de ko, de kopermijnen,
Zilver, goud en diamant :
alles moet naar Moffenland.
Twee jaar later, en hij staat er
Met zijn arremen gekruist.
Want zijn kans die was vervlogen,
en den Rus heeft hem belogen,
had mooi praten, zijn soldaten
zijn er vanonder gemuisd.
Maar hij heeft toch gene schrik
want zijn front is elastiek.
En Goebbels begon te tieren:
Wen wir kaka, wen wir pipi, kapitulieren
Is ’t om steden te bewaren,
Vrouw en kinderen te sparen.
Och God, ons lot is nu bezegeld,
de Rus heeft ons buiten geké, buiten gekegeld,
’t is bijna met ons gedaan,
ja het is aan den Amerikaan
In Belgikske loopt een kliekske
Met z’n zwarte frakken aan.
Die soort zullen we massakreren,
hen vermoorden, doen creveren.
Ze verstoten, op hun kloten
en hen grat de kop in slaan.
Rond hun nek doen we een strop
en hangen die zwarten op.
| Partituur * Dolf dat is ne rare jongen * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: Zangwijze: "La petite Tonkinoise" Cfr. “Het Aalsters Volksleven”, nr 146. lied Naar een oorspronkelijke tekst van J. Beeckman, opgevoerd in de Groote Revue 1945
Mijnwerker 108
Harry Franken schrijft in “Van Zinge en Speule nr 1” pag. 144: “We kunnen dit lied, dat ik optekende bij Netty Smulders-van Gorp te Valkenswaard, zeker tot de smartlappen rekenen. ’t Woord smartlap is een moeilijk te vervangen aanduiding voor een lied, dat door zijn sentimentaliteit op het gemoed van zanger en toehoorder werkt. Beiden worden dan ook dikwijls […]
Mijnen hond die blafte luid
In “Van Zinge en Speule” deel 1 nam auteur Harry Franken een lied over dat hij optekende in Retie bij Marie Truyens. De zangeres kon het lied blijkbaar niet helemaal reconstrueren en ook de melodie klopte niet helemaal met het origineel, dus hebben wij zoals gewoonlijk de vrijheid genomen om één en ander bij te […]
