Artikels door Johan Morris:
Rond 1950 hielden de marktzangers het in Vlaanderen voor bekeken.
Meer dan vijfhonderd jaar lang waren ze een graag geziene attraktie op markten en kermissen, waar ze de toehoorders wisten te boeien met wrede, triestige en spectaculaire nieuwsfeiten-op-muziek of met plezante niemandalletjes (“kluchtliederen” zoals ze die zelf noemden).
Zij verkochten liedblaadjes, meestal op goedkoop en fragiel papier, waarop de teksten min of meer leesbaar stonden weergegeven. Zo kon het nieuwsgierige publiek dapper meezingen en wist de zanger of zangeres zich een inkomen te verwerven.
In het begin van de 20e eeuw werden zulke blaadjes ook op familiefeesten of ’s avonds bij de buren en bij de petroleumlamp bovengehaald en dikwijls zorgvuldig met pen en inkt overgeschreven in een “cahier”.
Johan Morris
Julien De Vuyst in “Marktzangersliederen uit Erpe-Mere” – Uit de overlevering is gebleken dat een massa liederen tot het cultureel erfgoed van ons volk hebben behoord
“Uit de overlevering is gebleken dat een massa liederen tot het cultureel erfgoed van ons volk hebben behoord. Tal daarvan zijn verdwenen, maar niettemin is het treffend hoeveel materiaal toch nog aan de vernietiging ontsnapt is. Na jarenlang verzamelen worden we nog steeds verrast door mensen die ons een privéverzameling ter beschikking stellen en in […]
Dr. K.C. Peeters in “Eigen aard, grepen uit de Vlaamse Folklore” – Kan men zich een jaarmarkt in Vlaanderen indenken zonder liedjeszanger ?
“Op de twistvraag of de markt- en straatliederen als volksliederen dienen beschouwd te worden, zullen we hier niet ingaan. We stellen alleen vast dat de liedjeszanger, die eertijds van dorp tot dorp trok en die we thans nog ontmoeten op het marktplein, evenals zijn lied, waarin de rampen, de moorden en andere gewelddaden worden bezongen, […]