0

Allerheiligen, bloemen op het graf

Geplaatst door Johan Morris op 11 april 2024 in liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet, WOII | ∞


A. Van de Veire uit Knesselare koos voor zijn droevig oorlogslied voor de melodie van een “Vlaamse hit” uit die tijd, die hij ook in de originele versie op het zelfde liedblad afdrukte: “Schenk mij uw glimlach, Maria.” Dat is dan weer een vertaling van het door talloze artiesten gecoverde “Schenk mir dein lächeln, Maria”, daterend van 1939.

Het is evident dat een Vlaamse marktzanger op dat moment vermeed om Duitse liedtitels te vermelden, hij zou wel eens van collaboratie kunnen verdacht worden!

Al is de tekst toch vrij duidelijk afkomstig van een patriot, zodat we het aandurfden om het gebroken rijm in het refrein te herstellen: van “vagebonden” maakten we “idioten”.

 

Allerheiligen, bloemen op het graf

1023 [A] A. Van De Veire [C] Erik Deneke

’t Is Allerheiligen geworden,
elk loopt rond met schone bloemen.
Rechtover een schoon graf staat ene vrouw
lichtjes gebogen met de handen gevouwd.
« Ach, gij ligt hier dood, neergeschoten
door die Duitse idioten.
Ik bid voor u nog enen Weesgegroet,
saam met u was ’t leven zoet. »

Een traan kwam op haar wang.
Ze roept dan tot haren man:
« Heb ik u iets misdaan?
Zeg het mij wijl ik hier nog sta. »
De vrouw die stort er neer
al met een snik, een zucht.
Ze roept: « God, Lieven Heer,
mijnen man die is er niet meer! »

Zij roept naar haren man
terwijl zij aan het kruis iets vraagt:
« God, hebt gij dat verwacht
dat ons lot zo’n ellende bracht.
Gij ligt hier in het graf,
mocht ik op een dag bij u zijn,
mijn woorden zijn te klein
om hier te bidden voor uw ziel. »

PDF Partituur * Allerheiligen, bloemen op het graf *
MP3
      1. partituur instrumentaal
MP3
      2. Band-in-a-Box orchestratie

 Bronnen:
zangwijze: Schenk mir dein Lächeln, Maria (1939)
liedblad A. Van De Veire uit Knesselaere (MUZ0819 pag. 47)

Tags:

0

Honderdvijftig frank al voor de boter

Geplaatst door Johan Morris op 4 april 2024 in liedbladen, liederen, WOII | ∞


Een lied gezongen bij het begin van of net voor WOII over de woekerprijzen die (in dit geval) door de boeren werden aangerekend voor schaars geworden landbouwproducten. Marktzanger A. Van de Veire heft een klachtlitanie aan op basis van de verklaringen (de smoesjes?) die de boeren gaven voor de prijsstijgingen. Terecht of onterecht? Dat was het probleem van de zanger niet, hij was geen objectieve reporter maar eerder een sensatiezoeker!
Van de Veire verbiedt uitdrukkelijk de “nadruk” van zijn teksten. Op een website komt er geen drukpers aan te pas, dus dan geldt zijn verbod niet denken wij 🙂


De melodie komt eens te meer van een Duitse schlager, het is het titellied uit de bioscoopfilm “Paradies der Junggesellen”

Honderdvijftig frank al voor de boter

1022 [A] A. Van De Veire [C] Michael Jary

En komt gij op een boerderij
daar hoorde gij wel wat;
daar hoorde gij wel wat:
de boeren geven weeral snee
van hulder levering die zij hebben gedaan.
Zij zullen zo niet kunnen blijven bestaan
Zij moeten weeral geld hebben
Zij zullen zo niet kunnen blijven bestaan
Dat is overal.

En honderd vijftig frank al voor de boter.
Is dat geld is dat geld met geweld.
De boeren durven dat nu ook al vragen
voor een zwijn lijk zij zijn per dozijn.
En hebben noch niets op het hof
er zijn der vele daar van verkocht.
Gij moet niet vragen hoe de boeren klagen
van hun geld met geweld van hun geld.

En spreekt gij van geld of van goed
Zij hebben er geen haast
En spreekt gij van de kalverij
Zij hebben er geen haast
En ons peerd kan niet meer blijven stille staan
En onze stier die is op vlucht gegaan
En in ons kot daar zit een zwijn
van zeven duizend frank.

PDF Partituur * Honderdvijftig frank al voor de boter *
MP3
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: Das kann doch einen Seemann nicht erschüttern (1939)
liedblad A. Van de Veire (MUZ0819 pag 16)
liedboek "140 deutsche Schlager" (MUZ0816 pag 41)

Tags:

0

Nu weet ik wat dat Brussel is

Geplaatst door Johan Morris op 28 maart 2024 in liedbladen, liederen, Spot & Ironie | ∞


Jaak Van Gestel gaat op bezoek bij zijn “nonkel Pier” in Brussel: een hele onderneming in die tijd. Wie naar Brussel emigreerde werd verondersteld daar poen te scheppen, maar dat is bij de nonkel blijkbaar niet zo goed gelukt: karige maaltijden en bedden vol vlooien, het viel allemaal een beetje tegen.
De gekozen melodie is eens te meer “Elle a perdu son pantalon”.

Nu weet ik wat dat Brussel is

1021 [A] Jaak Van Gestel [C] E. Paoli (P.D.)

‘k Ging lest, zonder beslag, op reis voor enen dag
naar Brussel, naar Brussel al bij mijn nonkel Pier.
‘k Ree met den trein alras, coupon van derde klas,
‘k zag steden en dorpen, wel was dat een plezier.
‘k Had ook, ge moet verstaan, mijn zondagkleren aan
want ‘k ben als een here als ik eens elders ga.
En op een uurken fijn, dan stopte dienen trein,
ja ‘k zei zo: « Potverdekke, ‘k zal in Brussel zijn. »

Maar als ik uit de Statie kwam
voelde ik mij zo aangedaan.
Die elektrieke trams en automobielen,
ja, mijn verstand dat stond er bijna stille.
‘k Vroeg naar den weg bij een agent.
« Waar moet ge zijn? » sprak dienen vent.
Ik toonde op papier ’t adres van nonkel Pier,
ja, ‘k liep daar rond in Brussel, dwazer lijk ne stier!

Wel drie uren, welaan, gevraagd, gezocht, gedaan
ja, ik vond die strate, vrienden, ge ziet van hier.
Ik belde aan zijn deur, een vrouw kwam opendoen,
en ik vroeg haar: « Madame, waar is mijn nonkel Pier? »
« Op ’t hoogste, mijne vriend », zo sprak zij vies gezind,
« kom maar mee naar boven, en trekt uw schoenen uit. »
Ik klom dan sapperlot wel honderd trappen op:
’t was een garnie mansarde nonkel Pier zijn kot

« Welgekomen! » riep nonkel Pier,
« zet u aan tafel met plezier. »
Ons eten was patatten met de pellen
en ook ne pekelharing zonder vellen.
Hij sprak van « oui » en « non » zoveel,
binst zag ik van den honger scheel.
Ik was dat niet gewend, ‘k zei in mijn eigen:  « vent,
’t is toch den eersten keer dat ik in Brussel ben. »

Als het nu avond was dan gingen wij van pas
een glaasken gaan drinken in ’n schonen café.
Mijn nonkel Pier die riep: « Garçon, hier nen demi »
maar ik mocht betalen toet swit péjé ici.
Wij dronken ons daar zat, caféken had mijn geld,
wij werden, wij werden daar op de straat gesteld.
Langs vele straten hier gelopen en gezwierd,
dan ging ik mee gaan slapen bij mijn nonkel Pier.

‘k Lag in mijn bed nog maar een stond
of ‘k was aan’t scharten ov’ral rond.
Mijn nonkel Pier die ronkte zonder weten
en ‘k werd daar van zijn vrienden erg gebeten.
Maar als het morgend werd, vol pijn,
liep ik zo zere naar den trein.
Vol vlooienbeten zie
trok ik naar mijn péjie,
awel die reis naar Brussel die vergeet ik niet.

PDF Partituur * Nu weet ik wat dat Brussel is *
MP3
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Elle a perdu son pantalon"
liedblad Jaak Van Gestel (MUZ0776 pag. 45)

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.