0

Dubbele moord te Strypen (1904)

Geplaatst door Johan Morris op 19 oktober 2023 in liedboeken, liederen, Over Moord & Rampen | ∞

Op 8 januari 1904 werden Karel en Melanie De Looze vermoord door Achiel Six (19 jaar) en Achiel De Cock (20 jaar). De kranten stonden er vol van..

Uiteindelijk werden beide verdachten ter dood veroordeeld door het Gerecht.

De onbekende marktzanger die het gebeuren bezong doet dit niet vanuit het standpunt van de toeschouwer, neen, hij stapt in de schoenen van de beklaagden en beeldt zich in hoe zij het allemaal hebben ervaren. Zij blijken zelfs berouw te tonen en leggen uit hoe het zover is kunnen komen.

Dubbele moord te Strypen

999 [AC] onbekend

Hoe droevig zijn nu onze dagen,
het is zo bang hier om ons hart.
Wie moeten wij ons leed gaan klagen,
niemand die lenigt onze smart.
Door snode geldzucht aangedreven
sloegen wij daar ons moordend hand;
ontnamen daar twee mensen ’t leven,
ach God, waar was toch ons verstand?

Hoe bitter is ons lijden,
verdiend is onze straf.
Mochten wij aan hun zijde
rust vinden in het graf.
Want droevig zijn de dagen
die wij ons leven lang
vol leed moeten verdragen
met brood van het gevang.

Noch slechts in onze kinderjaren
zuchten wij reeds in het gevang.
Wij komen hunne schim t’ontwaren
die maakt zo zeer ons dromen bang.
Voor gans ons leven hier te zuchten
terwijl hun beeld zweeft om ons rond
O, konden wil dien blik ontvluchten,
’t waar een geluk op dezen stond.

Neen, nergens kunnen wij troost vinden,
verdwenen is alles op aard’
Veracht van al die ons beminden,
’t leven met wanhoop nu gepaard.
De wereld heeft voor ons geen waarde,
terneder zijn wij gans gedrukt;
veracht, verstoot als een ontaarde
en onder ’t noodlot gans gebukt.

Vergeef het ons dierbare moeder,
wij hebben uw goe raad miskend.
En gij ook zuster, lieve broeder,
het leed staat in ons hart geprent.
Wij zijn gedompeld in de rouwe
tussen de muren van ons cel,
gebukt, met d’handen saam gevouwen,
misschien verdienen wij het wel.

Mochte ons klacht toch ieverst baten,
wat zouden we ons beste doen.
Ja, al het slecht zouden we haten
en leven braaf, o ja zeer koen.
Om onze goede brave moeder
te steunen op haar levensbaan;
tot eerbied van ons zuster, broeder
zouden wij ’t leven g’heel ergaan.

PDFlogo Partituur * Dubbele moord te Strypen *
MP3logo
      1. instrumentaal
MP3logo
      2. Bossa-Nova versie van Band-in-a-Box

 Bronnen:
zangwijze: "Het gekruiste kind"
Kan ook gezongen worden op de wijze van "Witte Rozen" (Jantje was een kleine kleuter)
anoniem liedblad in "Moordlied XXe eeuw" (Julien De Vuyst) (MUZ0106 pag. 9)

Tags:

0

Een kindermoord te Bavegem (1911)

Geplaatst door Johan Morris op 12 oktober 2023 in liedboeken, liederen, Over Moord & Rampen | ∞

Op 5 augustus 1911 werd  Celina Schepens, 13 jaar, vermoord teruggevonden.

Een 28 jarige buurman werd al gauw verdacht van de misdaad, temeer daar hij dezelfde dag zelfmoord pleegde door zich onder een rijdende trein te werpen. Dat schijnt de onbekende liedjesschrijver nog niet te hebben geweten, of hij vond het te onzeker om het ter sprake te brengen want ook de kranten vermeldden het onder voorbehoud.

Een kindermoord te Bavegem

998 [AC] onbekend

Een kreet klinkt er nu weer voor goed in het rond,
elkeen heeft het nieuws al vernomen,
dat er te Bavegem op een morgenstond
een klein meisje is omgekomen.
Het was nog zo jong en nog zo klein,
zo onschuldig, zo braaf en goed,
maar zie daar kwam een gemeine
die er dat lieve schepselken zoet,
tot haar wee lokte mee
het arme schaapken was zo tevreê

“Welk monster vindt men toch op de aarde”
sprak het volk toen zij het daar ontwaarden,
het meisje onteerd en verkracht,
van alles in vrede gebracht.
Al de mensen waren aan het klagen
toen ze ’t verminkte lijkje daar zagen.
Nochtans riep elkeen vol getraan:
ach het heeft toch nooit iemand misdaan.

Haar moeder zond haar dan naar het klaverveld.
Het meisje, gelukkig en blijde,
is er vrolijk zingend naar henen gesneld,
maar zie, daar ginds uit ene weide,
is er een sater gekomen
die haar gewis dan iets heeft beloofd.
Hij lokt’ haar onder de bomen,
heeft haar eer en haar leven geroofd.
’t Meisje zoet, braaf en goed,
liet haar heil en haar onschuldig bloed.

Haar moeder die dacht nu: waar blijft ze zo lang?
Het is nu al over den tienen.
En zie, aan haar hart en ziel werd ze zo bang,
en spoedig ging men eens gaan ziene.
Men zoekt in velden en bossen,
plots zag men ’t kind daar liggen in ’t gras,
maar denk hoe ieder ontstelde
toen men daar zag die bloedige plas.
Schier elkeen liep nu heen,
klagend en roepend en vol geween.

Schier naakt lag het meisje daar, zo wreed vermoord,
haar hoofd van haar lichaam gesnijden.
En spoedig ging ’t akelig nieuws altijd voort,
denk nu eens aan haar vaders lijden.
Hij was naar Frankrijk gaan slaven
om te verdienen hun daag’lijks brood,
maar denk toch aan al die braven
toen hij zijn lieflijk kind vond, vermoord.
Bedenk eens wat getraan
en ook wat lijden hij moest doorstaan.

4. Denk toch eens aan die ouders hun smarten,
g’hebt toch ook allen een moedersharte.
Wanneer gij verliest zo een kind,
die gij boven alles bemint.
En daarom, ouders, wilt allen waken
want ge ziet hoe dat ge kunt geraken
en komen in lij en verdriet,
neemt allen ene les aan dees lied.

PDFlogo Partituur * Een kindermoord te Bavegem *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
in "Moordlied XXe eeuw" (Julien De Vuyst) (MUZ0106 pag.111)
zoals voorgezongen in 1973 te Mere door Leonie Coppens °1898

Tags:

0

Vreselijk drama der Waanzin in Sleydinge (1932)

Geplaatst door Johan Morris op 5 oktober 2023 in liedbladen, liedboeken, liederen, Over Moord & Rampen | ∞

In de “Vooruit” van 30 mei 1932 vond Sylvain Bulté, tekstschrijver voor het zangduo E. Van Cauter en P. Van der Haegen uit Aalst, inspiratie en gedetailleerde info voor het beschrijven van een gezinsdrama.

De opgegeven melodie “Sluimert zacht” is op zijn beurt een contrefact van “When it’s Springtime in the Rockies” (1929), toen gezongen door Gene Autry. Dertig jaar later zong Johnny Ray het ook. Het refrein alleen overigens.

Het vooroorlogse “Sluimert zacht” werd in 1964 ook door de Zangeres Zonder Naam gezongen, hierbij een fragment.

      1. ZZN - Sluimer zacht

Vreselijk drama der Waanzin in Sleydinge

997 [A] Sylvain Bulté [C] Robert Sauer

Zie wat een moeder toch wel kan bedrijven,
daarvoor moet ze toch waanzinnig zijn.
Zij leefden zo gelukkig met hun vijven,
de ouders en nog drie knaapjes klein.
Te Sleydinge is dat voorgevallen,
de wreedste daad die er kan bestaan:
een moeder in één harer aanvallen
doodde haar wichtjes zonder zelfs een traan.

Wreder kan het toch niet wezen,
Marie was anders zo’n brave vrouw.
Huismoeder en zelfs een uitgelezen.
Helaas! Nu brengt ze haar man in rouw.
Nu kleeft aan haar blanke handen
’t bloed van hare kind’ren teer.
Verbroken zijn nu de huwelijksbanden
want ’t geluk keert nimmer weer.

Het was een huisgezin heel nauw verbonden,
zij hielden toch zoveel van elkaar.
Brave lieden, als overal bekend stonden,
leefden z’enkel voor de kinders maar.
De man had zich ter kerke begeven,
hoe kon hij denken dat zo gruwelijk
zijn vrouw haar wichtje bracht al van het leven
en toch, in waanzin, hoe smartelijk.

Helaas! beklagen wij de schuld’ge vrouwe,
z’is ontoereikend voor wat ze misdeed.
Niet eens omzweeft haar geest zelfs de flauwe,
de gruwe daad welke ze zelf niet weet.
Wat in een zinloos aanval kan geschieden,
de onschuldige wichtjes zijn de wereld af.
Wij kunnen slechts ons medegevoel aanbieden
aan d’arme vader wie zulk een lot omgaf.

PDFlogo Partituur * Vreselijk drama der Waanzin in Sleydinge *
MP3logo
      2. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze "Sluimert zacht"
originele versie: "When it's springtime in the Rockies" (1929)
liedblad E. Van Cauter / P. Van der Haegen
volgens Julien De Vuyst (MUZ0106 pag. 137)

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.