Wij leven van de Crisis en den Dop
Tussen 1900-1940 konden werkloze arbeiders van een klein steuntje genieten als ze aangesloten waren bij een “werkloosheidsverzekering” zoals die door de vakbonden werd verleend. Na WOI kwamen er wel wat pogingen om dat nationaal een beetje te stroomlijnen, maar het is pas op 28 december 1944 dat er een echte “sociale zekerheid” kwam, waarbij alle werknemers solidair uniforme bijdragen moesten betalen aan de Rijksdienst voor Maatschappelijke Zekerheid en – indien nodig – in ruil konden genieten van ziekte-, invaliditeits- en arbeidsongeval-vergoedingen, van kinderbijslag, pensioen en van een werkloosheidsvergoeding.
We vermoeden dat Tamboer dit lied dus op het eind van WOII heeft geschreven en niet tijdens de crisis van de jaren dertig, zoals de titel schijnt aan te geven.
Hij gaat met ironie en een beetje kwaad tekeer tegen werkloosheidsvergoeding en kinderbijslag en hij vertolkt uiteraard het populaire idee bij de werkende belastingbetaler en zeker bij de kleine zelfstandigen, zoals hij er zelf één was, dat deze doppers/steuntrekkers een luilekker leventje zouden gaan leiden, op kosten van de hardwerkende burger.
Wij leven van de Crisis en den Dop
990 [A] Lionel Bauwens [C] Niconar Molinare (1896-1956)
Sedert nen dag of acht gewis
Die is er nevens onzent kerremis
En toen ik vroeg waarbij dat kwam
Sprak Charlowie met zijn madam:
Nu is ’t er op, leve den dop !
Zonder ne stoot
zo smijten zij het geld in onze schoot
’t Wordt een plezier, met ne kwekker of vier
wordt men rijk, man,
Zonder te werken, zeg wat peinst ervan ?
‘k Werk op een jaar een maand of drij,
de reste die betaalde gij voor mij.
En nu wij hên dubbele pree
ga ik naar Suisse veur mijn congé
En als dat duurt een jaar of tien
dan zult ge ne verkeerde wereld zien.
Den baas zal rijden per velo,
binst wij gaan doppen per auto
Daarom dus geef ik u ne raad,
want ’t is gestemd in Kamer en Senaat:
die niet wil doppen, goed verstaan,
zal wel van zelfs ten onder gaan
| Partituur * Wij leven van de Crisis en den Dop * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: Chiu Chiu (1937) alias Tsi-tsi-tsi of Tchiou Tchiou Liedblad Tamboer (MUZ0352 pag 491) - "Nieuwe Echte Vlaamsche Uitgave van den Eeklooschen Volkszanger Lionel Bauwens (Tamboer) - Balgerhoeke (Eeklo) - tel. nr 505 - H.R.G. 37862" in verzameling van Eddy Lingier (MUZ0931 pag. 53) muziekpartituur Tchiou-Tchiou (MUZ0775 pag. 61)
Wanneer krijgt een vrouw heur verstand?

Bij de “Drie Tamboers” speelde vader Lionel op de accordeon en zong, dochter Marie zong ook en verkocht tussendoor liedblaadjes, terwijl zoon Willem zorgde voor het slagwerk. Het is weinig waarschijnlijk dat Marie dit liedje zong, dat zou niet echt geloofwaardig overkomen. Dit was dus een kolfje naar de hand van vader Tamboer zelf. Of het ook echt autobiografisch is laat ik in het midden…
Wanneer krijgt een vrouw heur verstand?
989 [A] Lionel Bauwens [C] Ralph Benatzky
” ’t Is weeral van die wijven” hoor ik zeggen achter mij,
maar zie, geloof het vrij, dien tijd is lang voorbij.
Ik trouwde met een meisje over vijfentwintig jaar,
ik kan er niet van zwijgen dat is waar.
Ja al de wijven kunnen vijfentwintig stielen;
eten en drinken en komeren is er bij.
Maar het verstand dat zit van achter in hun hielen
en toch proberen zij slimmer te zijn dan wij.
Want ’t is gelijk wat er gebeurt in hulder strate,
Z’h’en ’t goed gezien of weten hoe dat is gegaan
Met hulder tonge zijn z’een beetje buiten mate
Ja met een wijf hebt g’op de wereld nooit gedaan.
Van d’eerste weke zag ik al hoe late dat het was,
ik deed nu niets van pas, zij trok aan mijne jas
Ik moest dan nog de schotels wassen, is dat nu niet straf?
’k Geraakte van die rosse niet meer af!
G’hebt mannen die soms stoefen op de schoonheid van hun wijf;
zij spreken wel oprecht maar thuis zijn zij de knecht.
Geef nooit de vrouwen genen oef want ’k weet er alles van:
gij zoudt er wat van zien werden zij man!
| Partituur * Wanneer krijgt een vrouw heur verstand? * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Wat kan die Sigi daar aan doen dat hij zo schoon is?" liedblad "De Drij Tamboers" (MUZ0940 pag. 7) muziek uit de operette "Het Witte Paard"
Tico Tico
Benoni Verhaest en Roger Roelandt (foto 1943) maakten een vertaling van de engelse tekst die op het Zuid-Amerikaanse Tico Tico werd gezongen. Verhaest was gehuwd met Lucie Fosco. Zij traden samen op, ondermeer met het orkestje “Sonora”, op kleine volksbals in de omgeving van Aalst of op een marktplein, vaak met Camiel Van Cauter als extra zanger. Zij brachten populaire liedjes, zowel in de originele versie als door hen bewerkt en van nieuwe teksten voorzien.
Tico Tico is bedoeld voor virtuoos accordeon spel, als gezongen lied is het moeilijk om niet over de woorden te struikelen. Tenzij het (veel) te traag wordt gebracht… De marktzangers lieten het derde motief van het origineel overigens gewoon vallen, of althans: daar hebben ze geen tekst voor geschreven.
Als een symphonisch orkest het speelt klinkt het zo:
Tico Tico
988 [A] Verhaest – Roelandt [C] Zequina – Abreu
Oh tico-tico-tic
oh tico-tico-toc,
zo gaat het immer en altijd maar in de klok.
Zo slaat ook ’t mensenhart
als het naar liefde snakt,
Cupido heeft een hart onverwacht in zijn macht.
Oh tico-tico-tic
oh tico-tico-toc,
zo gaat het immer en altijd maar in de klok.
Eens komt een mooie nacht
waarop de liefde wacht,
zo zijn dan weer twee mensenharten saamgebracht.
En als de zon dan schijnt op die verliefde harten,
hoort men de tico-toc waar zij zolang naar trachten.
Hun hartjes slaan tico-toc, hun mond lispelt tico-toc,
vertellen elkaar van hun overgroot geluk.
En komt den avond met zijn wonderromantisme,
hoort men ergens een troubadour die pracht bezingen,
terwijl het middernacht slaat op de torenklok
slaan ook de liefdeharten tico-tico-toc.
| Partituur * Tico Tico * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: liedblad "Al Zingend door 't Leven" (Verhaest - Van Cauter - Fosco) (MUZ0437 pag. 18)






