2

Op mijn kloeten (kloefen)

Geplaatst door Johan Morris op 13 april 2023 in cahiers, liedbladen, liedboeken, liederen | ∞

Om verwarring te vermijden: de “kloeten” in de titel zijn geen teelballen, in een groot deel van Vlaanderen noemt men dit schoeisel “kloefen” of “blokken”, in Nederland zijn het “klompen”. In dit lied (en in “de Vlaanders” her en der) dus “kloeten” genoemd (zoals ook uit de rijmwoorden blijkt) wat we in die betekenis in geen enkel woordenboek zijn tegengekomen…

In “kloefen” herkennen we het werkwoord “klieven”, wat vooraf gaat aan het uithollen en bijsnijden van een klomp hout tot een “holle blok” door een “kloefkapper”, dat ook als scheldwoord wordt gebruikt. Veel echte kloefkappers zijn er niet meer te vinden, maar in Grobbendonk kan je nog houten holleblokken kopen.

Op mijn kloeten

972 [A] onbekend. [C] onbekend

Toen ik klein was aan mijn voeten
droeg ik grote zware kloeten.
’k Ging ermede welgezind
naar de school, rap als de wind
Kwam de meester mij te straffen
ja dan moest ik zonder blaffen
om mijn straf gaan uit te boeten
in den hoek staan op mijn kloeten

Op mijn kloeten gaan ik dansen
en ik drink nen druppel fransen.(1)
Ik draai me al in het rond
op mijn kloeten, ’t is gezond.
Ik kan dansen, ik kan zwieren,
’t tafel rond zijn mijn manieren.
Zie, dat kan mijn hart verzoeten,
zo nen dans doen op mijn kloeten.

Op mijn kloeten ga ik vrijen.
Ja, dat kan mijn hart verblijen.
Maar mijn allerliefste griet,
die ziet naar mijn kloeten niet;
maar ze ziet naar mijn goed herte,
naar mijn kunst en tuimelperten.
Iedereen mag mij ontmoeten
want ’k ben altijd op mijn kloeten

Op mijn kloeten ga ik trouwen,
op mijn kloeten bruiloft houwen:
ik heb anders niets gekend,
op mijn kloeten, ‘k ben ’t gewend.
Komt ne kleinen te verschijnen,
’t zij ne groten of ne kleinen,
dan zal ik ter kerke moeten
maar ik ga al op mijn kloeten.

Op mijn kloeten zal ik sterven,
niemand zal mijn kloeten erven
want ik moet ermede gaan
voor de Sinte Pieter staan.
Hij en zal mij toch niet vragen
wat ik altijd heb gedragen;
’k zal in d’hel dus niet gaan boeten,
’k ga ten hemel op mijn kloeten.


(1) Franse genever

PDFlogo Partituur * Op mijn kloeten *
MP3logo
      1. instrumentaal
MP3logo
      2. versie Jef Verwimp

 Bronnen:
tekst: "Vliegend blad, gezongen door het echtpaar A. Cornand-Sunou" en in diverse liedjesschriften.
zangwijze: volgens optekening door Adriaan De Weghe in het "Eregems Liedjesboek" (2008) (MUZ0398 pag. 27)
Ook op LP Alida & Jefke – Splinternieuw En Stokoud

Adolf Cornand en Marie Sunou
links Adolf Cornand, rechts Marie Sunou

Tags:

1

De Mattchiche op de Marollen

Geplaatst door Johan Morris op 6 april 2023 in liedbladen, liederen, Over Leut & Plezier | ∞

Mijn grootvader Jef De Keyzer placht volgend liedje te zingen maar veel van de tekst kende hij niet. Misschien was er ook niet meer tekst.

Wee gaat er mei naar Delle, petaate schellen,
wee gaat er mei naar Beuken, petaate zeuken
Tralalalaa, tralalalalalaa
Tralalalaa, tralalalalalaa

Toen (circa 1958) dacht ik nog dat hij het had over de hel (wie gaat er mee naar d’Helle) en “Beuken” begreep ik ook niet.
Ondertussen is mijn geografische kennis fel verbeterd en weet ik dat Buken (bij Tildonk) en Delle (bij Winksele) woonplaatsen in de buurt zijn.
De melodie komt van “C’est la danse nouvelle, mesdemoiselles” alias “La Mattchiche”, geschreven door P. Badia in 1905 en van een franse tekst voorzien door Paul Briollet en Léo Lelièvre.
Badia heeft zich “geïnspireerd” op een braziliaanse melodie van circa 1870, genaamd “Machicha“, en maakte er een gewijzigde instrumentale dansmelodie van.  Charles Borel-Clerc maakte een eigen arrangement in opdracht van Felix Mayol, die ook de tekstschrijvers aan het werk zette. En dat werd dan “La Mattchiche”, een echte oorworm.(1)

      1. La Mattchiche - Felix Mayol

Charel Decrom dichtte een eigen versie in het Brussels, en op zijn liedblad drukt hij zelfs de muzieknoten af… een walsje dat er totaal niks mee te maken heeft! Om concurrenten op een dwaalspoor te brengen? Of gewoon een fout van de drukker? Dat laatste allicht, want de titel laat geen twijfel bestaan over de zangwijze.


Hopelijk begrijpt u genoeg Brabantse / Brusselse streektaal om het kluchtlied te kunnen volgen …

____________
(1) een oorworm, zo noemt men een melodie die men niet meer uit zijn hoofd krijgt eens me ze gehoord heeft.

De Mattchiche op de Marollen

[A] Ch. Decrom [C] P. Badia (1905) / Charles Borel-Clerc

Ik kwam een maske teigen, ze was verleigen.
Ik vroeg heur veu te dansen zonder te zwanzen.
Ik zaa heur: “Mae leef totsje, sirope krotsje,
we zullen nen dans doen want gae hét het vandoen.
Allez, gef katoen, veu danen dans te doen,
ge zot a schone mutte oit doen.

’t Es nen dans da g’hiel neef es, en die plezant es.
We dansen gelak beire, da zen gien smeire.
Ge mut a bien huug smaite, oep a sjiek baete,
den dans dee ons doot drisje da’s de mattchiche.
Droit a mo rond, a vote van de grond.
Dat es hiel prompt, want Fleur vleegt in de stront.

Lalaa laa laa, la lalalala laa.
Lalaa laa laa, la lalalala laa.

En van dat ieste danske za’k: “Mae leef Stanske,
danen dans amuseit mae, ik zen er van blae”
En we trokke getwieë bae scheile Pieë
Ze zaa: “ ’k haaf ohn daan dans, maine leeve Frans,
en oek aon dane zwans.”
’k Zeg: “awel, ikken oek,
want ikke zen oek al een zot spoek.”

Zet ha kop op main schavers, paast op a avers
en friseirt main moestache mei a twie slasje.
En lot a den moa zakke want ik moot kakke.”
Mo ze zaa: “Main ros tisjke, vief de Mattchiche.
Allei, past oep en springt nog ne kie oep,
wel gae klaan strop,
gae werme kotsjeskop.

Lalaa laa laa, la lalalala laa.
Lalaa laa laa, la lalalala laa.

En as we gingen sloape stond ze te gaope.
Ik vroeg heur veu te trave, ze zaa “Moa flave”
En den in sloap gevalle huur ik eet valle
in ’t middel van de nacht, op het oenverwacht,
zee da was me ne jacht.
Joa, ze was toch zoe slum,
ze dei de Mattchiche in heur hum.

Ze zaa: “Allei, mae tisjke, mae leef klaan bisjke,
kom, doot een hiel klaan danske mei a klaan Stanske.”
En den in ons humslippe, lak sjieke tippe,
zaa ze: “We goan es drisje, vief de Mattchiche.”
Wel God, wa druum, het maske da was krum.
Da was wel slum, dansen al in ons hum.

Lalaa laa laa, la lalalala laa.
Lalaa laa laa, la lalalala laa.

PDFlogo Partituur * De Mattchiche op de Marollen *
MP3logo
      2. instrumentaal

 Bronnen:
tekst van liedblad Ch. Decrom, Brussel (MUZ0173-0174 pag. 64)
muziek in "Un siècle de chansons françaises - volume 1879-1919" (MUZ0736 nr 41)

Tags:

0

Ik moet haar alle dagen vragen

Geplaatst door Johan Morris op 30 maart 2023 in liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞


Een lied – nog maar eens – waarbij een liedjesmaker en -zanger beschrijft hoe hij door zijn (kersverse) echtgenote gedomineerd en onheus behandeld werd. Zoals gewoonlijk kunnen we aan die echtgenote niet meer vragen naar haar versie van de feiten!

In de originele versie van The Ramblers is het allemaal rozengeur en maneschijn, maar Van de Veire heeft blijkbaar andere ervaringen!

De swingende melodie van Jacky Bulterman & The Ramblers is niet zo makkelijk te zingen zonder ritmische begeleiding, maar met overdreven mimiek en brede armbewegingen wist de zanger dat wel te compenseren en de aandacht van zijn publiek vast te houden.

Ik moet haar alle dagen vragen

970 [A] A. Van De Veire, Knesselaere [C] Jack Bulterman

Ik ben zo pas nog maar getrouwd,
een vrouw die kan er nog al zagen,
en komde gij al langs de straat,
gij moet er nog al veel verdragen.
En kijkte gij daar dan eens om
dan roept zij u: vuilen hond
Gij hebt er een andere vrouw in het oog!

Ik moet haar alle dagen vragen:
lijde gij geen pijn of smart,
en lijde gij niet aan uw darmen
of hebt gij niet van het zuur?
Elken dag die zelfde mode:
een pot koffie aan haar bed
En is dat nu ook een orde?
En is dat nu ook de wet?
En als er enen hemel zal bestaan
Mag ik daar naartoe gaan
Mieken luistert, het is waar
En elken dag diezelfde woorden:
vuilen bok en steek ’t u op
En ik zou er nu van dolen,
en wat zit er in hare kop.

En komde gij wat laat naar huis
dan moogt gij het nog al gaan horen
Is er dat voor mij een gedruis
gij komt er zeker van de vrouwen
En zo gaat het eerste grof woord
En dan is ’t er boven op
En draai u dan rond gij vuilen rossen hond.

En drinkte gij wat teveel bier,
zij mag het thuis dan ook niet weten.
En maakt gij wat teveel plezier,
ge hebt er thuis dan ook gescheten.
En zo gaat het uit haren mond:
vuile, grote roden hond.
En wat zegt zij voor het laatste: dubb’le zot

PDFlogo Partituur * Ik moet haar alle dagen vragen *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Een heel klein huisje met een tuintje"
liedblad in MUZ0819 pag. 47 - verz. Roger Hessel
partituur MUZ0455 pag. 226

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.