0

Ik mag van mijn meke niet trouwen

Florentine Sterckx (1892-1974) uit Leefdaal plaatste tijdens en na WOI in haar schriftje een 80-tal liedjesteksten, waaronder deze weeklacht van een jongeman wiens moeder eist dat hij nog een tijdje ongehuwd blijft. Een melodie wordt niet vermeld maar dat kan moeilijk anders dan “Lison Lisette” zijn van Charles Borel-Clerc.



Zij liet het misschien afschrijven door de dochter van Lowie “Bruëke”, Victorine Laes (1901-1984),  die het noteerde als 16-jarige. Beide liedjesschriften kwamen indertijd in ons bezit via Marcel Carels, zoon van Florentine, en mondjesmaat vonden we vele niet vermelde melodieën terug bij de teksten die beide dames hadden genoteerd en zorgvuldig bewaard: de schriftjes hebben twee wereldoorlogen overleefd.

Dezelfde tekst vonden we ook vrijwel letterlijk terug in het boek “Anderlecht zingt zoals vroeger”, het zou dus van een marktzanger uit het Brusselse afkomstig kunnen zijn.

Harrie Franken vond een fel gelijkende tekst op een liedblad van Bertha Rusbach uit Antwerpen én op dezelfde melodie. Was zij geïnspireerd door de Brusselse versie?

Ik mag van mijn meke niet trouwen

846 [A] onbekend. [C] Ch. Borel-Clerc

Ach, ik treur mijn beste gezellen,
Waarom vraagt gij mij, zulk verdriet?
Zie ik zal het U eens vertellen:
Luistert allen nu naar mijn lied
’k ben jong en ’k vind in ’t vrijen mijn behagen
maar zie mijn Moeder wil dat niet
Direct spreekt zij van op mijn smoel te slagen
Pateekes geven doet zij maar subiet
Dan zegt zij mij kapoen…
En klopt met hare schoen

’k Mag van mijn meke niet trouwen
’k Mag bij de meisjes niet gaan
’k Zie nochtans geeren de vrouwen,
Ach parbleu wat daarmee gedaan
Als ik de meisjes zie dansen,
zingen en springen in het rond,
’t is alsof zij met mij zwanzen.
en dan bloos ik van affront

Daar in onze buurt woont een meisje
Als een engeltje lief en schoon
z’is zo vlug, en flink als een sijsje,
soms zegt zij aan mij: dag Antoon.
Zie dan gevoel ik mij tot haar gedreven
En zacht, en stil zeg ik Liza
Een lachje zie ik om haar mondje zweven
Mocht ik maar met haar vrijen van Mama
Nochtans heb ik haar lief,
Zij is mijn hartedief.

Kom ik haar des avonds eens tegen
Als ik soms een boodschap moet doen
Langs eenzame straten of wegen
Dan plukken wij zoen achter zoen
Dan moet ik haar toch aan mijn hartje drukken
Vol minnevuur, vol liefdezoet
‘k Min haar en nooit zal men ze mij ontrukken
Voor haar alleen vloeit thans mijn hartebloed
Maar dan weer snel naar huis
stillekes als een muis!

Moest mijn Meke dat toch eens weten,
Dat ik met Lizatje verkeer
Zeker wierd ik buiten gesmeten
Geen pardon kreeg ik dan niet meer
Maar ‘k zal in stilte, haar blijven beminnen
En ‘s avonds in de maneschijn
Zullen wij beiden naar hartje en zinnen
In d’eenzaamheid samen tevreden zijn
Moeder is streng op mij:
zij wil niet dat ik vrij…

PDFlogo Partituur * Ik mag van mijn meke niet trouwen *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Lison Lisette"
MUZ0350 schrift Florentine Sterckx pag 122
MUZ0351 schrift Victorine Laes pag 47
MUZ0288 "Van Zingen en Speule" (Harrie Franken) - deel 12 - 1991/pag. 152-153
MUZ0777 "Anderlecht zingt zoals vroeger" (Ontspanningsclub van 't Broeck, 1991) pag. 17

Tags:

0

Katrien, ’t zal vriezen van de nacht

Geplaatst door Johan Morris op 17 mei 2022 in dubbelzinnig, liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞


Op de blijkbaar zeer populaire  zangwijze “Elle danse le Charleston” zong Alberic Cattebeke over een echtpaar dat het niet erg schijnt te vinden als er nachtelijke vriestemperaturen (dat is momenteel niet echt een probleem) worden aangekondigd. In de tijd dat de meeste Vlamingen nog geen centrale verwarming hadden betekende dat immers dat ze in bed kort bij mekaar moesten kruipen om zich te kunnen verwarmen. En de rest wordt aan de fantasie van de toehoorders overgelaten …

Katrien, ’t zal vriezen van de nacht

925 [A] Alberic Cattebeke [C] L.T. Langlois

Pierken die ging zitten bij zijn vrouwken aan den heerd
hij kwam er van buiten, schoof zijn stoel zo onverveerd
binst den ketel kookte daar
wierd ons Pierken iets gewaar
Trien ’k durf het niet zeggen en nochtans ’t is geen gevaar
wijl hij drumde dicht bij haar
riep zij: Pierken, zeg het maar!

Ach Katrientje hebt gij er niet aan gedacht
ik ben zeker dat ’t zal vriezen van den nacht
’t mag er wel zijn sprak Trien beleefd
’t is lang geleen dat ’t gevrozen heeft
en hij plakte met zijn hand op hare knieën
wijl zij zaten zo elkander te bezien
ook te samen aan het vuur zo zacht
met ’t gedacht, met ’t gedacht:
’t zal wel vriezen van den nacht.

Triene koterde in ’t vuur en ’t was zo warm in huis
alles was in rust op ’t hof nog stiller dan een muis.
’t Kloksken kwam tien uur te slaan,
Pier sprak geeuwend aangedaan:
ik moet morgen vroeg uit bed, kom laat ons slapen gaan.
Zijn Katrien die vroeg zo zacht:
Pier, waarom is ’t dat ge lacht?

Pier en Trien die sliepen nu in enen zoeten droom
alles was vervrozen en dat scheen er hun zo schoon
want zij zagen huis en schuur
vol met kegels aan de muur.
’s Morgens bij ’t ontwaken
waren zij wat overstuur
en tot in den koeienstal
klonk ’t refreintje overal.

PDFlogo Partituur * Katrien, t zal vriezen van de nacht *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
liedblad nr 29 van Alberic Cattebeke (MUZ0819 pag. 1)
zangwijze: "Elle danse le Charleston"

 

Ook Frans Jacobs zette op zijn liedblad nr 35 een gelijkaardig lied, evenwel op de melodie van “Overal waar de meisjes zijn”

Tags:

0

Lied van het weeskind



liedschrift Victorine Laes, Leefdaal 1917

We vonden dit lied zonder melding van melodie in een schriftje van Victorine Laes dat zij vanaf 1917 begon vol te pennen. Het blijkt veel gebruikt te zijn geweest als bedellied en werd als dusdanig meermaals opgenomen in de “straatliederenverzameling” van Wouters & Moorman, ook telkens zonder aanduiding van zangwijze.



We vonden een perfect passende melodie in het boek “Zo d’Ouden Zongen” van Walther Van Riet als “Het Bedelaarskind“.
Ook Rosalie Van Duppen (°1905 Gierle) had het in haar schriftje staan en kon het in 1975 nog voorzingen. Haar kempense versie wijkt echter volledig af van wat Van Riet in het Land van Waas kon optekenen.

Lied van het weeskind

845 [A] onbekend [C] onbekend

Ik ben een weesje op dees aard,
van iedereen verlaten
en zonder ouders, zonder woon,
zo zwerf ik langs de straten.
Verlicht mijn hart, mijn droevig lot,
en zeker, zeker loont u God.

Verlicht mijn hart, mijn droevig lot,
en zeker, zeker loont u God.

‘k Verloor mijn lieve vader vroeg,
och God, wat moest ik lijden.
Hij ging voor ’t lieve Vaderland
tot heil der Belgen strijden.
Hij viel gewond op ’t slagveld neer,
nooit zie ik hem op aarde weer.

Hij viel gewond op ’t slagveld neer,
nooit zie ik hem op aarde weer.

Mijn moeder was mijn een’ge steun,
Wie had ik hier nog nader?
Ze wees me steeds de hemel aan,
en zei: “Daar woont uw vader.”
Ja, ze beminde mij toch zo teer,
En toch zonk zij in ’t graf te neer.

Ja, ze beminde mij toch zo teer,
En toch zonk zij in ’t graf te neer.

Nu zing ik dagelijks mijn lied
Met kinderlijke tonen,
totdat ik naar de hemel ga,
waar reeds mijn ouders wonen.
Dan zing ik: ouders, ach ween niet meer,
hier is uw kind voor eeuwig weer.

Dan zing ik: ouders, ach ween niet meer,
hier is uw kind voor eeuwig weer.

PDFlogo Partituur * Lied van het weeskind *
MP3logo
      1. instrumentaal
MP3logo
      2. Het Weesje - Rosalie Van Duppen

 Bronnen:
zangwijze: het bedelaarskind (Wreed & Plezant nr 400)
melodie in "Zo d'ouden zongen", Walter Van Rieth, 1986
tekst in MUZ0351 schrift Victorine Laes, Leefdaal 1917
en in MUZ0903 "Volkslied Kasterlee e.a." nr 2.29 - Rosalie Van Duppen
diverse liedbladen in "Het Geheugen van Nederland"

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.