0

Mijn Octavie met haar kalotteke

Geplaatst door Johan Morris op 26 augustus 2021 in liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞


“Rare Sus” schreef dit liedje op een melodie die hij hoorde zingen door de Franse chansonnier Dréan in 1925. Bemerk de mysterieuze puntjes in het woord “gesch…reven” van het refrein. Dat is geen drukfout maar een typische poging om mogelijke censuur te omzeilen. Aangezien het moet rijmen met “weten” en rekening houdend met zegswijzen gangbaar in Antwerpen, de geboortestad van de tekstschrijver, zou u moeiteloos moeten kunnen raden wat er werkelijk werd gezongen.(1)
De melodie komt in feite uit Duitsland en werd bedacht door “Rudolph Nelson“, hieronder te zien als pianist en orkestleider van de Weintraub Syncopators.

Rudolph Nelson was de vader van Herbert Nelson, de auteur van “Weet je wat een zoentje is“. Hun echte familienaam was “Lewysohn” maar hun Joodse roots waren al snel na WOI een hinderpaal om in de Duitse showwereld aan de bak te komen zodat vader en zoon onder pseudoniem optraden in hun eigen kleine “Nelson Theater” in Berlijn. Zoon Herbert ging in 1934 al uit Duitsland weg en zette zijn cabaret-carrière voort in Amsterdam.

Mijn Octavie met haar kalotteke

887 [A] Frans Currinckx (Rare Sus) [C] Rudolph Nelson

Zoals je weet hou ‘k van de vrouwen
en da’k z’allemaal zo geren zie.
Vaneigens, ‘k ben gene flauwe,
al is ’t dat ge ze niet kunt betrouwen.
Och, ik heb er zo al gehad in soorten,
moest ge die op ’n hoop zien staan!
Maar die, die mij ’t meest bekoorde
is ’t ”mokke” waar dat ik nu mee ga.

Mijn kleine cherie amie,
z’heeft een kalotteke,
dat lief zotteke,
z’heet Octavie.
’t Is een van den Telefoon,
geen jannestreken,
geen tegenspreken
en toch zo schoon.
Den eerste keer dat ze vrijt,
ge moogt het weten
en dat is in dezen tijd
nogal iets gesch…reven.(1)
Maar het meeste bovendien
is ’t voor ’t kalotteke
da’k dat zotteke
zo geren zie.

’t Is heur haar dat mij heeft verleeën
want er is anders niet veel aan.
Heur kopke is zo fijn gesneeën
de laatste nief “coup ondulée”.
Een schoon streepke op haren toren,
aan heur oorkens, zo fijn en plat;
heur nekske netjes geschoren
da’s precies zo een boerin heur “kat”

Met die mode doe ik met hopen
en passant toch nog veel profijt,
want als ze met ’n kalotteke lopen,
geen kammen of attachkes kopen,
met nen hoed doen ze vijf seizoenen
want ze lopen, gaat het maar eens na,
geregeld al achternoenen
in de stad te pronken met hun haar.

3. Gelijk mijnen chère amie
met heur kalotteke,
mijn klein zotteke,
mijn Octavie,
als ge z’op de Meir ziet gaan
is elke jongen
direct gedwongen
te blijven staan.
Als ge wist wat jaloezie,
ze mij benijen
omdat ik met Octavie
zo goed blijf vrijen;
omdat ik dien lieveling,
met heur kalotteke,
dat lief zotteke
blijf geren zien.


(1) gescheten
PDFlogo Partituur * Mijn Octavie met haar kalotteke *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
liedblad "Rare Sus" verz. Leo Coulier (MUZ0917 pag. 60)
zangwijze "Si tu vois ma tante" (Wenn du Meine Tante Siehst)
Franse versie gezongen door Dréan in 1925

Tags:

0

Hij keert in zijn dorpje weer

Geplaatst door Johan Morris op 22 augustus 2021 in liedbladen, liederen, WOII | ∞

Dit liedblad dateert van 1945 want het bevat hoofdzakelijk liederen over (het einde van) Wereldoorlog II.

“Hij keert in zijn dorpje weer” is het verhaal van een man die blijkbaar in het concentratiekamp van Buchenwald heeft gezeten en nu, na 5 jaar, terug thuiskomt, als één van de weinigen die het overleefden. Maar bij zijn thuiskomst vindt hij alleen ellende terug: huis kapot, vrouw en kinderen omgekomen door vliegende bommen.

De opgegeven zangwijze “Mexicaansche Roos” is gebaseerd op “Mexicali Rose” (circa 1925). Wij vonden een versie gezongen door Vera Lynn.

Hij keert in zijn dorpje weer

779 [A] Jaak Van Gestel [C] Jack B. Tenny (1898-1970)

Ik kon mijn lijden overleven
al was het pijnlijk en zwaar.
Lotgenoten zag ik naast mij sterven,
dag na dag.
In het putje van de winter,
schier niets om of aan,
moesten we buiten in de rangen
uren lang gaan staan.

1. Opeens hoorden wij de kanonnen knallen.
Wij dachten: zou de vrijheid komen dan?
Als dompers stonden wij allen verslagen,
ja, de geallieerden waren daar.
Verlost waren wij uit smart en pijnen,
wij konden naar ons huis of dorpje gaan,
weer ons vrouw en kind’ren omhelzen.
Vijf jaar lijden was gedaan.

In mijn dorpje aangekomen,
wat ik daar vernam!
Mijn huisje lag helemaal in puinen,
welk een slag!
Vrouw en kind was omgekomen,
de grootste ramp.
Door één der vliegende bommen
liggen zij nu in ’t graf.

2.3. Nu sta ik hier nog gans alleen op d’aarde,
als een zwerver loop ik langs de straat.
Al wat ik liefhad is mij ontnomen
’t leven valt me werkelijk zwaar.
Gij lafaards, die mij onschuldig pakten
in een strafkamp zetten als martelaar.
Vijf jaar hebt ge mij doen lijden,
uw straf zult ge nooit ontgaan.

’t Kamp van Buchenwald, dat lijden,
dat vergeet ik nooit.
Hoe hebben ze ons daar toch gepijnigd,
velen gedood.
Duizenden moesten daar sterven,
enkel maar
tot die woeste nazibenden
hun vermaak!

PDFlogo Partituur * Hij keert in zijn dorpje weer *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: Mexicaanse Roos (circa 1925)
liedblad Jaak Van Gestel.
Melodie naar "Mexicali Rose" gezongen door Vera Lynn

Tags:

0

Gruwelijke moord te Maaseik (1930)

Geplaatst door Johan Morris op 19 augustus 2021 in liedbladen, liederen, Louis Boeren, Over Moord & Rampen | ∞

Louis Boeren bezingt een moord die gepleegd werd “op een rustige voorbijganger, door een messteek gedood” in de eerste dagen van 1930.

Hij vermeldt de naam van het slachtoffer: Piet Selkens, wat uiteindelijk toeliet een krantenbericht terug te vinden over deze droeve gebeurtenis.
Het slachtoffer heette in feite Pieter Silkens en de belager was Emmanuel Aangeveld volgens “De Volksstem”.

Louis Boeren koos als melodie voor “De wereld der blinden” van Willy Derby

Gruwelijke moord te Maaseik

886 [A] Louis Boeren [C] Willy Derby

Hoort, vrienden, hoort, de kreten in den duister,
de oorzaak is een lafheid ongehoord,
geslaakt door hem, een mens door God geschapen
die in de nacht, zoo wreedzaam werd vermoord.
Een jongeling, in ’t bloeien van zijn jaren,
de goedheid zelf, of het zo wezen moet,
wel opgevoed door zijne brave ouders
die treuren nu, al om dat droevig lot.

O! Lafaard, waar zit er je hart toch geplaatst
of heb je er soms geen bezeten?
Nu moet je reeds zuchten, al in het gevang
Als mens zonder hart of geweten.

Maaseik, een stil en even rustig plaatsje
daar werd een laffe wrede daad begaan
die ieder stort in droefheid en in smarten.
Voor zo een moord, had men nog nooit gestaan.
Een jongeling, Piet Selkens geheten
kwam met zijn vrienden van een kaarten sport
en vrolijk nog, van ’t geen hij had genoten
wou huiswaarts gaan, vol vreugde als een lord.

Maar vrienden hoort, het lot mocht zo niet wezen,
men viel hem lastig in het late uur
door een woestaard, niets goed in zijn inzichten
met wreed gedacht, wat bleek toen op den duur.
Daar men den woestaard wees, op rust en vrede
nam den lafaard een kort een wreed besluit:
hij trok een mes, vrienden wil mij aanhoren
Een ruk, een stoot, de vreugde die was uit.

En Silkens Piet kreeg van den snoden wreedaard
vol moordzucht toen een dodelijke steek.
Door bloedverlies uit ene brede wonde
bracht men hem daar, waar hij ten gronde zeeg.
Een dokter werd ter plaatse nu ontboden;
die stelde vast, het leven was gedaan.
Zo moest een mens, vol vreugde en vol prette
door een boosaard, schier van de wereld gaan.

Maar het gerecht, zal ieder lafaard vinden
voor zo een laffe, gruwelijke daad.
want zo een mens is ’t levenslicht niet waardig.
Waar moet het heen, dees wereld nu voortaan?
Heeft God dan niet het leven U geschonken
aan iedereen hier op het aardse dal?
Wij hopen dus, dat elke laffe dader
in het gevang voor eeuwig zuchten zal.

PDFlogo Partituur * Gruwelijke moord te Maaseik *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "De wereld der blinden" (Willy Derby) (MUZ0892 pag. 30)
liedblad uit verz. Leo Coulier (MUZ0917 pag. 57)
krantenbericht "De Volksstem", 8-1-1930 pag. 2

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.