Adolf de sterke

De tekst is duidelijk doorspekt met Brussels dialect zodat we durven veronderstellen dat “Wylly de zingende Brusseleer” het heeft geschreven maar op onze copie van het liedblad wordt dat niet vermeld.
De opgegeven zangwijze “Reginella Campanella” verwijst naar “Reginella (Campagnola)”, bekend van Tino Rossi. In de engelse versie werd dat “The Woodpecker Song” (het lied van de specht) en in de lage landen zong men het als “De Ezelserenade”
Tino Rossi zingt het zoals steeds met een vertederend zwoele stem en dat leverde hem veel … euh … belangstelling op.
Adolf de sterke
781 [A] onbekende Brusseleer [C] E. Di Lazzaro
Hitlèr met zijn vuil sout, dien dikke,
zie dees waren voor alles goed.
Ze gingen Engeland inslikken,
maar dat was eens aan heule voet.
Hitler daan schreif in zain gazetten:
victorie op victoria.
Maar alle nachten kreig ‘m kletten,
ze maken van Duitsland kaka.
Vuilen bandiet choucrouta,(1)
schonen Hitlèr, vuil vèrka.(2)
Ge waart nochtans de man,
dat is een schand,
voor heel uw land,
g’waart meester van Europa.
Maar dan zei Amerika:
awel, awel wat’s dana?(3)
Gij wilt naar Rusland gaan,
stillekes aan
zult ge vergaan,
nu’st(4) met de moordenaars gedaan.
Den Duits was in bootjes gekropen,
in caoutchouc,(5) had ze zien gaan.
Den Engelsman heeft ze verzopen,
den offensif was rap gedaan.
In Duitsland hadden ze gelezen
dat iedr’n Duits had, goed verstaan,
aan zijne nek twee verkensblazen
voor zo over de zee te gaan.
Hitlèr die had ne plan, de slimme,
hij zei tegen Mussolini:
wij gaan de zee rap overzwimmen
in dozen van Macaroni.
De Duits was zo sterk, janverdomen,
hij beefde van geen hel of vuur
maar zag ‘m vliegers over komen
dan lag zijn broek vol confituur.
In de tekst zit een beetje pseudo-italiaans dat gewoon Brussels blijkt te zijn, een trukje dat Hergé ook toepaste in de verhalen met Kuifje.
(1) Zuurkool alias choucroute is volgens de stereotiepen geliefd door Duitsers als “Sauerkraut mit Wurst”
(2) vuil varken
(3) Wat is dat nu?
(4) Nu is het
(5) rubber
| Partituur * Adolf de sterke * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: los anoniem liedblad "Prijs 5 fr." melodie Reginella (Campagnola)" bekend van Tino Rossi
Elise en Armand
Romantisch propaganda-verhaal over een plichtbewuste soldaat en zijn al even vaderlandslievende verloofde die beiden aan het IJzerfront voorbeeldig dienen. Hij wordt levensgevaarlijk gewond tijdens de slag bij Ramskapelle en zij, verpleegster, vindt hem als bij wonder zieltogend en verzorgt hem in het ziekenhuis: het lijkt weeral op een scene uit “In Vlaamse Velden” maar hier komt aan het eind alles goed, zo lijkt het toch. Hij wordt onder het eremetaal bedolven en ze trouwen terwijl hij nog in zijn ziekbed ligt. Of hij uiteindelijk is blijven leven wordt niet duidelijk gezegd want het zou geen goede propaganda zijn als dat niet zo was.
De slag bij Ramskapelle vond plaats in oktober 1914 en was naar men zegt het begin van de 4 jaar durende loopgravenoorlog achter de IJzer. Daar werden de Duitse troepen door het Franse en Belgische leger tegengehouden zodat ze er niet in slaagden langs het Kanaal door te stoten naar Parijs. Het dorp zelf werd herschapen in een puinhoop.
We kennen de auteurs van tekst en melodie niet, wij namen het lied over zoals het ongeveer werd voorgezongen door Lien en Emma Kennis in Kasterlee, 1975.
Elise en Armand
888 [A] onbekend [C] onbekend
Zoals de vlinders, in de zomerstonden,
de bloemenmin die prijkt al aan het raam,
zo had een brave jongen ook gevonden
een meisje schoon, Elisa was haar naam.
Zij waren voor elkander geboren,
van kinds af aan beminden zij elkaar.
De oorlog kwam ’t geluk huns harten storen,
hij werd soldaat, het land was in gevaar.
“Vriend,” zucht zij, “plicht voor al,
tot de vrede komen zal.
Gij blijft mijne geliefde
hier in dit tranendal.
Het heillot zal ons leiden hand in hand
al voor het dierbaar vaderland.”
Veel maanden zijn in bange angst verzwonden,
onz’ troepen hielden aan den IJzer stand.
Doch zij heeft rust noch hartevree gevonden,
ze krijgt geen brieven meer als liefdepand.
Geen woordje nieuws, dit deed tranen vloeien,
geen enkel spoor, ze kwijnde van verdriet.
En op haar hart voelt zij zijn beeltenis gloeien,
God zeg mij wat die stilte toch bediedt?
Armand, geliefde teer,
Mocht ik u aanschouwen weer!
‘k Doe voor u niets dan wenen
Ik ben hier zo gans alleen.
Denk toch aan Lisa, uw trouwe vriendin,
’t is enkel u die ik bemin.
Ondraaglijk was het leven haar geworden.
Opeens nam zij een manhaftig besluit:
Zij zou weldra ziekenverpleegster worden.
Ja, riep ze, ’k word van ’t Rode Kruis de bruid.
’k Zal op ’t slagveld tussen vuur en granaten
Mijn liev’ling zoeken, want een stemme stil
Zegt: Ge moogt alleen hem niet laten.
Ge zult hem vinden, het is Godes wil.
Armand, ik zoek naar u,
Laat ons strijden beiden nu.
En het Rode Kruis
nam het meisje dra in huis.
Nu vooruit, riep zij, die ik vinden moet,
dat is hij, vooruit met moed.
Op zekere dag, de slag van Ramskapelle
woedde volop, de heuvel was vol vuur.
Maar zonder schroom kan ik dat niet vertellen,
Duizend vuurmonden braakten in dit uur.
En na de slag doolden ze langs die oorden
tot menige stemme die om hulpe bad.
Verschrikt hoort zij vanuit die IJzerboorden
Een zoet gekerm: Adieu, Lisa, mijn schat.
Armand, O lieve God,
Rampzalig is uw lot.
Vreeslijk was hij gewond,
het was zijzelf die hem verbond.
De arme jongen, uitgeput van kracht
werd naar het ziekenhuis gebracht.
Vreeslijk gewond lag hij reeds vele maanden,
Op ’t lijdensbed, bij hem een jonge vrouw.
De dokters zelf, dag in dag uit, die waanden
Dat ’t uur van sterven weldra komen zou.
Maar neen, één engel was bij hem aan ’t waken,
hem liefkozend, hem zoenend aan de mond.
Wat kon de dood tegen een engel maken?
Dood: achteruit, hij worde weer gezond !
’t Groot gevaar dra verdween,
daar één engel hem verscheen.
Bij ’t ziekenbed gekluisterd
hoort zij zijn stem die fluistert:
Is ’t Elisa of is ’t een engel zoet
Die mij het hart vervult met moed ?
Pijnlijk en groots waren die schone stonden
toen zekere dag een opperst generaal
het kruis van eer vol plechtigheid kwam schenken
aan d’arme jongen in de ziekenzaal.
Terzelfdertijd werd ’t huw’lijk ingezegend
van Elisa die moedig hielp haar land,
met haar Armand die zij had lief bejegend,
hij die zijn bloed vergoot voor ’t vaderland.
Jonge dochters, ’t is tot u
dat ik wil spreken nu.
Mint altijd uit der harte
in blijdschap of in smarte
uw vriend, hij is een heilig pand,
en denk ook aan het vaderland.
| Partituur * Elise en Armand * | |
1. instrumentaal
|
|
2. versie Lien en Emma Kennis
|
Bronnen: opgetekend door Herman van Gorp bij Lien en Emma Kennis, Kasterlee, 1975 en gepubliceerd in "Het Volkslied in Kasterlee etc." (MUZ0903 lied nr 7-39) gekend als "De ziekenverpleegster" in Londerzeel en omgeving; als "Lied van een jonge dochter aan haar minnaar" in het Zuid-Oosten van de Antwerpse Kempen
Zolang er Bock op aard bestaat
In België bestaat, in tegenstelling tot Duitsland en Nederland, geen traditie om bokbieren op flessen te trekken. Louis Boeren (1891-1973) uit Zonhoven was evenwel van oorsprong een Nederlander, geboren in ’s Hertogenbosch.
Niet toevallig heeft ook Jaak Van Gestel uit Mechelen een ode aan dit bier geschreven in “Garçon, geeft ons een boksken“. Inderdaad, ook de familie Van Gestel was afkomstig uit Nederland.
Bokbieren zijn brouwsels die seizoensgebonden en donker van kleur zijn.
Zoals de meeste liedbladen 1 van Louis Boeren vonden we ook dit lied terug in de thesis “Louis Boeren, 1891-1973 – deel 2” (Marleen De Rudder, KUL, 1987)
Hij heeft overigens meermaals de lof van deze biersoort gezongen.
![]() |
![]() |
De opgegeven zangwijze: “de wijde wereld in” is een staplied uit 1934 van Jacques van Tol (tekst) en Joop de Leur (muziek). Het werd gezongen en op plaat gezet door Bob Scholte en August De Laat maar allicht ook gezongen door de jeugdbewegingen van die tijd
1 In deel 2 van die thesis worden copies overgenomen van liedbladen met in totaal 254 verschillende liedjesteksten, waarvan 207 met vermelding van de zangwijze die meestal slechts 1 keer werd gebruikt.
Zolang er bock op aard bestaat
780 [A] Louis Boeren [C] Joop de Leur
Ik ben een jongen van plezier,
in heel de buurt bekend.
Ik zoek steeds vreugde en vermaak,
dat is mijn element.
Ik drink mijn pintje steeds op tijd
en treuren vrienden doe ik niet.
En ga ik dood, geloof me maar,
’t is nimmer van verdriet,
het is nimmer van verdriet!
Want zolang er bock op aard bestaat
ga je nog niet dood.
Zolang je nog je pint ziet staan
blijf je op je poot.
En droom je ‘s nachts dan in je bed
van een bockpartij
dan klinkt het van je lippen nog:
ik ben er geren bij.
Van werken heb ik’n broertje dood,
dat is mijn goesting niet.
Ik zweet al als ik werken soms
al van een ander zie.
Mijn vader was een goede man
toen hij de aard verliet.
Die zwoegde steeds bij nacht en dag,
heeft nog den Hemel niet;
hij heeft nog den Hemel niet.
Wanneer ik zit in geldgebrek
wat mij niet vaak gebeurt,
daar heb ik ook een hekel aan,
niet langer dan getreurd.
Ik sla dan soms een goede slag
met d’een of ander gaai.
De roes vergeeft mijn zonden dan,
zo blijf ik aan den draai,
ja, zo blijf ik aan den draai.
| Partituur * Zolang er bock op aard bestaat * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: de wijde wereld in (1934) liedblad in thesis "Louis Boeren, 1891-1973 - deel 2" (Marleen De Rudder, KUL, 1987)




