Het is gedaan

De zanger heeft drie keer op het punt gestaan te trouwen, maar telkens heeft zijn lief hem uiteindelijk in de steek gelaten. Drie keer is genoeg, er komt geen vierde poging.
Zangwijze: “Rosalie est partie”, één van de vele composities van Vincent Scotto.
Het is gedaan
[A] Frans Jacobs [C] Vincent Scotto & Leo Raiter
Ik wil hier een liedje zingen
’k ben nog jong in het verschiet
en dat doet mijn hartje wringen
’k heb door ’t vrouwvolk veel verdriet.
Mijn eerste lief was Madelein,
het was een kind zo schoon en fijn.
Wij spaarden samen in een pot
voor te trouwen sapperlot.
Op zeek’re’n dag, mijn lief ging heen,
ja, ik stond moederziel alleen
en de spaarpot verdween.
’t Is gedaan, het is gedaan,
geen enk’le vrouw zie ik nog staan.
’k Zeg het voor de laatste keer:
vrijen doe ik nu nooit niet meer.
hebt ge wat kluiten ge kunt er hun liefde kopen,
maar hebt gij niets, gij kunt er naar den duivel lopen.
Al voel ik mij gans vergaan,
het is gedaan, het is gedaan
Mijn tweede lief was een blonde,
hare naam was Julia.
Met haar vrijen was geen zonde,
’t was met akkoord van papa.
Wij kochten samen in de stad
zo al ons meubels op de plak,
en dat was al op mijnen naam,
wij gingen trouwen gaan.
Den dag van trouwen, mens, och God,
toen kwam ik aan mijn bruid haar kot
maar de deur was op slot.
’t Derde lief was Melanieke
en zij was er ros van haar,
ja ik was haar tiende liefke
zij telde juist vijftig jaar.
’k Kocht al haar kleren sapristie
en zo zat zij nu gans in ’t nieuw
maar ’k zag haar ’s avonds, sapperlot
aan den arm van een piot.
’k Verweet haar dan voor vuile prei
en voor mijn goedheid kreeg ik vrij
er nog wat slagen bij!
| Partituur * Het is gedaan * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: Liedblad Frans Jacobs nr 85, uit de verzameling van Eliane Van Geyt (MUZ0821 pag. 76)
Moeder, kom weer
Soms gingen tekstschrijvers het echt niet ver zoeken om een geschikte melodie te lenen. Voor deze weeklacht over een gestorven moeder gebruikte de onbekende liedschrijver de melodie van een ander lied over zowat de ideale moeder, gecomponeerd en gezongen door Willy Derby in 1919 en populair bij meerdere marktzangers.
Voor deze nieuwe tekst worden enkele hartverscheurende clichés uit de kast gehaald: een kind van amper 8 jaar gaat met Allerzielen in de vriezekou op het graf van zijn gestorven moeder bidden en smeken opdat ze zou terugkomen. Het begrijpt niet wat het heeft misdaan en waarom moeder “liever” naar de hemel ging dan bij hem te blijven. En omdat het geen centen heeft gaat het vlug wat bloemen stelen op andere graven om aan zijn moeder cadeau te doen.
Daar stopt het mee in deze redelijk korte versie. In sommige varianten sterft het kind uiteindelijk van de kou op het graf van moeder of wordt het gevat door een opzichter en voor de rechter geleid wegens diefstal. Het kon dus altijd nog erger. Lichtjes verwant is deze Wezenklacht
Moeder, kom weer
[A] onbekend [C] Willy Derby (“Moeder”)
Het was ijzig koud, de sneeuw viel vlokkend neer,
eenieder ging naar ’t kerkhof henen ;
Het was Allerzielen en voor iedereen
een dag van droefheid en van wenen.
Een knaapje nog klein, misschien acht jaren oud,
strompelde naar ’t kerkhof, het beefde van kou,
en knielde daar wenend voor een kruisje neer.
Het smeekte zo teder : Moedertje, kom weer.
Het smeekte zo teder : Moedertje, kom weer.
Het kind snikt : Ach moeder, waarom ging gij heen?
Nog nooit had ik u iets misdreven.
Ik smeek u, aanhoor toch mijn droevig geween,
ik zie uw beeld steeds voor mij zweven.
Gij zegde mij zacht : ’k ga eens naar d’hemelwoon.
Nochtans, hier op aarde is alles zo schoon.
Aanhoort mijne bede, ’k minde u zo zeer.
Ik smeek u zo teder : Moedertje, kom weer.
Ik smeek u zo teder : Moedertje, kom weer
Het kind sloeg zijn blikken dan rond en opeens,
Het zag bloemen op al die graven.
En voor ’t kruisje van moeder ligt er niet één,
en snel ging hij dan zonder dralen.
Spoedig kwam hij weder met bloemen belaën,
legde ze voor ’t kruisje en sprak aangedaan:
“Ik stal deze bloemen, ach moedertje teer,
Wil het mij vergeven, en keer bij mij weer.”
Wil het mij vergeven, en keer bij mij weer.
| Partituur * Moeder, kom weer * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: in "HET VOLKSLIED in Kasterlee, Lichtaart, Tielen, Gierle, Turnhout en Oud-Turnhout", 1975, Herman Van Gorp (MUZ0903 lied nr 6-18) opgetekend bij Anna Van Heuckelom, Kasterlee in MUZ0288 "Van Zingen en Speule", pag. 447 als "Allerzielen", opgetekend in Retie bij Marie Truyens, met afwijkende tekst
Slimme Jan was zijn drinkgeld kwijt
Op liedblad nr 55 zette Frans Jacobs 11 liederen.

Nummer 7 is de klucht van Jan die zijn vrouw te slim af wil zijn als hij ontdekt dat ze telkens opnieuw zijn zakken leegmaakt op zoek naar zijn “drinkgeld”. Maar … zijn plannetje mislukt!

Als zangwijze vermeldt Jacobs “Rien que vous”, dat is een franse versie van “Yearning (just for you)”.
Slimme Jan was zijn drinkgeld kwijt
[A] Frans Jacobs [C] Joe Burke, Benny Davis (1925)
Slimme Jan was niet op zijn gemakken,
had hij drinkgeld over, ’t was een tijd
dat zijn vrouwken voelde in zijn zakken,
hij was zijn centen kwijt.
Wacht eens, klein venijn,
dat kan hier niet meer zijn.
’t Is nu week op week
dat gij mij plundert leeg.
Mijn cens keer op keer
die vindt gij niet meer
gij zult bovendien
mijn drinkgeld niet meer zien.
Op een Zondagavond moet gij weten
kroop slimme Jan weer in zijn bed
maar zijn drinkgeld had hij meegenomen,
hij lachte van de pret:
Als zijn vrouwken sliep, ’t gebeurde stille,
knoopte hij zijn drinkgeld in zijn hemd
wijl hij lachte zachtjes van die grille,
Jan sliep dan door, kontent.
Maar des morgens, hoe kon het gebeuren,
zocht Jan zijn hemd en bed maar af.
Van zijn geld was er niets te bespeuren,
zijn vrouwken had het vast!
Zijn wederhelft lachte tevreden
wijl zij riep: ach Jan, ge zijt gefopt.
G’ hebt verkeerd uw drinkgeld weggestoken
en in MIJN hemd geknoopt!
| Partituur * Slimme Jan was zijn drinkgeld kwijt * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: liedblad nr 55 van Frans Jacobs (MUZ0821 verzameling ELiane Van Geyt pag. 53)