Roger Hessel in “Roversbenden in Oost- en West-Vlaanderen” – pag. 72
Wanneer onze marktzangers een moordlied brachten, in de streek waar het bezongen drama was gebeurd, dan wisten zij dat hun optreden zeer lonend zou zijn. Iedereen was geïnteresseerd in de handel en wandel van het gezin waarin de moord was gepleegd. Wanneer vroeger de terechtstellingen publiekelijk werden uitgevoerd, dan bracht dat een grote volkstoeloop teweeg. De mensen wilden bloed zien vloeien.
Mensen zijn geïnteresseerd in andermans zaken en hoe spectaculairder hoe gretiger. Dat is ook vandaag nog het geval. Wanneer de handel en wandel van een bekende Vlaming uit de doeken wordt gedaan in een of ander televisieprogramma, dan schieten de kijkcijfers de hoogte in.
Andermans leed heeft nog steeds een grote aantrekkingskracht. Dat bewijst ook het “ramptoerisme”. Een zwaar ongeval op een autosnelweg veroorzaakt niet enkel een file in dezelfde richting, maar het accident brengt ook een “kijkfile” te weeg in de tegenovergestelde richting. Voyeurisme is wel degelijk van alle tijden.
De Vondeling te Caulille
Lied gevonden op een vliegend blad van Louis Boeren (1891-1973) uit Zonhoven. Afgaande op de aanhef werd het door hem gezongen voor een hoofdzakelijk vrouwelijk publiek en hij waarschuwt hen als het ware voor zedeloos gedrag en de gevolgen ervan. Blijkbaar nam hij aan dat vondelingen enkel door ongehuwde moeders werden gebaard.

Kaulille is een deelgemeente van Bocholt. Wanneer de bezongen gebeurtenissen zich hebben afgespeeld is moeilijk te achterhalen, in tijden van nood was er geen gebrek aan vondelingen en de kranten vonden het dan niet ophefmakend genoeg om het te vermelden.
De zangwijze: Wals “La Sirena” is een compositie van Mario de Jesus Baez, een muzikant uit de Dominicaanse Republiek. Hij werd geboren in 1924 en tenzij hij een wonderkind à la Mozart was, is het waarschijnlijker dat zijn compositie ontstond tijdens of vlak na WO II. Louis Boeren was dan aan het einde van zijn carrière als marktzanger, maar mild begrip voor de moeder die haar kind te vondeling lei is er in het lied niet te vinden.
Dat er toch ook een vader moet geweest zijn die van het kind niet wou weten komt in het lied niet ter sprake. Dat lijkt ons vreemd maar 80 jaar geleden was dat nog “normaal”.
De Vondeling te Caulille
752 [A] Louis Boeren [C] Mario de Jezus Baez (1924-2011)
Aanhoort mijn geachte vriendinnen
wat er weer onlangs is gebeurd.
Men hoort vaak van gruwzame dingen,
wat ieder het harte verteert.
Het was weer een ontaarde moeder,
zij had er een kindje gebaard.
Wie had dat gedacht van zo’n lieden?
Hoor verder mijn liedje bedaard.
Zo een moeder, zo een moeder,
is hier op aarde het leven niet waard.
Zo een moeder,
dat zij verdwijn van dees aard’
’t Was vroeg en een koud guren morgen,
een kindje in doeken gehuld
werd daar langs de straat reeds gevonden,
wie was het, wie droeg daar de schuld?
Daar lag het te huilen van koude,
verstoten van moeder en min,
het had niet gevraagd om te lijden,
zo moest het de wereld reeds in.
Twee Zusters van Liefde verschenen
die juist naar de mis wilden gaan,
die hadden het wichtje gevonden,
zij waren geheel aangedaan.
Men bracht het nabij ene woning,
daar nam men het vreugdevol aan.
Nu zal men die lafaard wel vinden,
zij zal hare straf niet ontgaan.
| Partituur * De Vondeling te Caulille * |
Bronnen: in MUZ0779 eindwerk over Louis Boeren wijze: Wals "La Sirena"
Het Bal van Carnaval
Dit kluchtige verhaal kwamen we in allerlei varianten tegen in liedschriften en op liedbladen, meestal zonder vermelding van melodie. We plaatsten al eerder zo’n variante op de site: zie Het lied van Carnaval
Het Bal van Carnaval
737 [A] Mme. Ellegiers-Jacobs [C] Ch. Halleux
Het was eens bal op Carnaval,
wat dat ik ook lang zal onthouden.
Ik zei algauw tegen mijn vrouw:
gaat gij maar met de buren sjouwen.
Maar mijn Karlien die had gezien
alsdat ik somtijds stond te lonken
met een schoon kind, zo welgezind,
zij dacht: gij zult wel eens staan pronken.
1.2.3.Verliefd was ik op ’t bal masqué
om mij ’t amuseren en te frequenteren.
‘k Dacht: zie, vanavond is ’t kadee,
’k sprong en danste dan tevree.
’k Zag daar van verre staan zo pal
mijn schone vriendinne, als een herderinne.
’k Dacht: zie nu is’t vandaag de mal,
op het schone bal van Carnaval.
Die herderin had mij gezien,
ik dacht: ik zal ’t maar gaan riskeren.
Ik zei vol gloed: och, liefste zoet,
wilt u voor mij toch niet generen.
’k Bood haar mijn arm, ’t wierd mij zo warm,
het scheen dat zij ook vol verlangen
mij liet begaan, ik had verstaan:
’k mocht haar gerust in d’armen prangen.
Ik had plezier op mijn manier,
wij waren beiden ras beschonken.
Mijne vriendin hield van de min,
champagne wijn werd er gedronken.
Zij sprak mij ras zonder ambras:
uw vrouw zal u niet ambeteren?
Ik sprak: mijn schat, al van mijn hart,
wilt u daaraan ook niet generen.
’t Was middernacht, ik sprak haar zacht:
laat mij uw smoeltje maar aanschouwen.
Leg ’t masker neer, zei ik haar teer,
het zal u ook niet meer berouwen.
De vreugd komt aan, liet ik verstaan,
en zij had mij dan ook begrepen.
Maar wat een grap, zij sprak mij rap:
mijn lieve man, ik ken uw knepen!
| Partituur * Het Bal van Carnaval * | |
1. instrumentaal
|