0

De Schone van het Bal

Geplaatst door Johan Morris op 15 augustus 2020 in liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞

Op de achterkant van het liedblad “Vervlogen geluk” schreef Charles Laureys een liefdeslied op de melodie van “Ton doux sourire”.

Dat is min of meer een vertaling van het franse chanson dat op zijn beurt een interpretatie is van “The sunshine of your smile”, geschreven door Lilian Rey en door de zeer productieve Ierse zanger John McCormack op plaat gezet in 1916.

Wij schreven de partituur op basis van die plaatopname maar vinden de franse interpretatie van Django Reinhardt en Stephane Grapelli (op plaat gezet in 1935)  eigenlijk plezanter. Die wijkt echter een beetje teveel af van de oorspronkelijke melodie, zodat we de tekst van Laureys er niet zo goed konden onder passen…

De Schone van het Bal

726 [A] Charles Laureys [C] Lilian Ray

Eens noemd’ ik haar de Schone van het Bal.
Zij was mijn droom, mijn ziel, mijn ideaal.
Voor haar voeld’ ik mijn hart van liefde slaan,
neen, nooit werd ik zo innig aangedaan.
Haar helder blik drong mij tot in de ziel
toen ik als slaaf aan hare voeten viel
en ik haar sprak van eeuw’ge zoete min,
dan g’leek ze mij aan een tovergodin!

Zij werd dan ook omringd als ene roos,
door elk jonman aanbeden en gekoosd.
Zo leefde zij in wellust en genot
tot leed van hen die haar dienden tot spot.
Ik werd dan ook door haar schoonheid misleid,
nu treurde mijn hart van weedom en van spijt.
Neen, zij was niet ene reine vriendin
aan wie ik schonk mijn hart, mijn ziel en min.

Thans vloek ik haar die mij bracht in ’t verdriet.
Geen vreugd voor mij, geen troost meer in ’t verschiet.
‘k Ontvlucht haar als een adder op mijn pad,
het schone beeld, da’k eens zo lief heb g’had.
Want weldra zal het met mij zijn gedaan,
waarom verscheen zij op mijn levensbaan?
Mijn vloek zal haar vervolgen overal.
Gevloekt! Ik sterf, oh Schone van het Bal

PDFlogo Partituur * De schone van het bal *
MP3logo
      1. instrumentaal

Tags:

0

Hovaardigheid

Geplaatst door Johan Morris op 10 augustus 2020 in cahiers, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞

Het eerste lied in een schriftje van Jeanne De Greef en Jean Meert kreeg de titel “Hoevaardigheid” en lijkt wel een tekst die in een nonnekensschool aan de zedige meisjes werd aangeleerd. De gekozen melodie “Drinkt” (Trink, trink, Brüderlein, trink – 1927) maakt dit echter onwaarschijnlijk.



In het refrein zien we een paar woorden die duidelijk misbegrepen of niet goed gekend waren:

“Denkt aan uw ouders welheer” moet natuurlijk “weleer” wezen
“Werkersverwant” is werkersverband?
“Dan blijft gij ouders uwe eer” zal “dan blijft gij houden uw eer” zijn…

De tekst werd dus op het gehoor genoteerd, niet afgeschreven van een liedblad of van … het schoolbord. Niettemin blijft het een lange zedenles die zich richt tot de meisjes, de jongens mochten toen blijkbaar ongestraft hun gangen gaan.

De gouden raad is hier niet “blijf in uw kot” maar “blijf in uw stand”. Een werkmanskind dat zich in kringen van de rijken begeeft is “hoeveerdig” en tot ondergang gedoemd. De rijke jongens beschouwen meisjes van een “lagere stand” immers als gewillig speelgoed, niet als evenwaardige partner.

Misschien loopt het voor Irene goed af als ze uiteindelijk in strofe 3 vergiffenis vraagt aan haar ouders, maar een vierde strofe die dat zou kunnen bevestigen is er niet.

Hovaardigheid

830 [A] onbekend [C] W. Lindeman

Irène die was arm geboren,
haar ouders van de werkersstand.
Door schoonheid was zij uitverkoren
en smeedde reeds de liefdeband
met een jongeling van de rijken.
Zij kende haar plichten niet meer.
Zij dacht: “Niemand kan mij gelijken!”
D’hovaardigheid groeide zo zeer.

Blijft maar, blijft in uw stand,
denkt aan uw ouders weleer.
Houdt u in ’t werkersverband
dan blijft gij houden uw eer.
Ze hoorde de stemmen,
al zijt ge zo lief,
wacht u voor een hartendief.
Luistert naar vader en moeder hun raad
eer gij de wereld in gaat.

Irène haar lach klonk zo helder,
wat baatte een smekende raad.
Maar binst1 zonk haar eer in den kelder:
ze kwam in een zwangere staat.
Zij vroeg aan dien heer om te trouwen,
hij wilde haar slechts als zijn lief.
Irène begon te berouwen
en dacht aan die stem in ’t verdriet.

Ook dan kwam d’ellend’ in haar leven,
zij had d’hovaardij zo bemind.
Wat kon hare schoonheid nog geven,
in schande kwam zij met haar kind.
Zo zwierf zij beschaamd naar haar woning
en weende voor haar ouders teer:
“Heb medelij, ‘k vraag u verschoning,
neemt mij in de werkersstand weer.


1 binst: terwijl, terzelfdertijd, ondertussen

PDFlogo Partituur * Hovaardigheid *
MP3logo
      1. instrumentaal

Aanvulling 9-12-2021

Zo goed als dezelfde tekst vonden we op een liedblad “Wie zingt er mee?” van Maurits Dierickx uit Zerle. Hij gebruikte de melodie van “Verlaten (Gefangen in maurischer Wüste)”.

Tags:

0

Vervlogen geluk

Geplaatst door Johan Morris op 8 augustus 2020 in liedbladen, liederen, Wereldoorlog | ∞

Op de website Historische Drukkerij Turnhout  vonden we enkele interessante liedbladen terug, ondermeer van Charles Laureys “de blinde pianist”.

Voor zijn droevig oorlogslied “Vervlogen geluk” vermeldt hij als melodie “In het lommer van den appelboom” en we ontdekten al eerder dat die is overgenomen van “In the shade of the old appletree” (Egbert van Alstyne, Harry Williams, 1905)

Dat origineel was al triestig, maar Laureys zingt met zijn publiek over een actueel onderwerp, de Grooten Oorlog, en zij konden dus moeiteloos meeleven met het lijden van een jong koppel als een nakend huwelijk moet uitgesteld worden omdat de jongeman als soldaat wordt opgeroepen en het nog maar de vraag is of hij ooit levend terugkomt. Vaak niet en in dit lied dus (spoiler alert) ook niet.

Vervlogen geluk

725 [A] Charles Laureys [C] Egbert van Alstyne, Harry Williams, 1905

Het is een lange tijd geleden,
ja, eertijds, nog voor oorlogsdruk,
dan hoorde men veel minnebeden,
dromen over toekomst, geluk.
Lucien die sprak tot zijn verloofde:
met nieuwjaar wordt gij mijne vrouw
want gij weet dat ik u beloofde
ja een onverbreekbaren trouw.

Maar het paar zo met liefde bezield,
hun toekomst werd door ’t noodlot vernield.
Arm en rijken stand
werd ’t leven verpand
voor de vrijheid van ’t Vaderland.
Maar toch blijf ik u minnen als vrouw,
sprak Lucien vol van liefde en trouw,
met ziel en met hart
blijf’k voor u bewaard,
als ik op het slagveld blijf gespaard.

Op enen lieven lentemorgend,
de zon zond haar stralen zo zacht
op het paar toch vol minnezorgen,
schoon hun de toekomst tegenlacht.
Zij bouwden samen luchtkastelen
in schitterende zonneschijn,
elkanders levenssmarten delen,
en in den echt verbonden zijn.

Sinds het afscheid van haar geliefde
was Roosje gedompeld in rouw.
Het was droefheid die haar thans griefde
nog niet te zijn ja zijne vrouw.
Op zekere nacht in haar dromen
zag zij een visioen vol van pracht,
zag Lucien minzaam tot haar komen
die haar lieflijk naar ’t altaar bracht.

3. En verre in het verwoeste land,
verlaten langs een eenzame kant,
hijgend van den dorst,
met doorboorde borst,
gesneuveld voor Land en voor Vorst,
daar lag Lucien, den dapperen held
stervend neer in het vervrozen veld.
Met z’n laatste kracht
zei hij stil en zacht:
Roosje lief, ‘k heb aan u steeds gedacht.

PDFlogo Partituur * Vervlogen geluk *
MP3logo
      1. instrumentaal

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.