Charel, laat mij toch gerust


Op dit liedblad wordt verwezen naar “Mon homme” voor de melodie. Dat was lang geleden een illustere hit voor Mistinguett, de franse artieste wier benen meer indruk maakten dan haar stem. Geen gemakkelijke melodie, geschreven door Maurice Yvain in 1920, en we weten natuurlijk niet hoe goed het Aarschotse marktzangersduo Peeters – Van Gestel dit beheerste. Allicht niet zo goed als Carmen Maria Vega in deze vrij hedendaagse en indrukwekkend gearrangeerde versie
In de marktzangersversie komt alleen een stuk van het refrein uit de mond van een zangeres maar zij is duidelijk minder onder de indruk van haar man dan in het franse origineel.
Charel, laat mij toch gerust
710. [A] Peeters – Van Gestel (Aarschot) [C] Maurice Yvain (“Mon homme”) 1920
Komaan, mijn schat, wil mij geven maar een zoen,
mijn blondinne
gij alleen kunt mijn hart en mijn zinnen trillen doen,
o vriendinne.
Kom wees nu niet boos en kijk mij toch even aan,
Engelinne
Ach laat ons nu elkaar oprecht eens goed verstaan
Ik bid u, mijn poes, komaan,
ik heb u lief gelijk ge ziet,
wacht toch niet langer,
slechts één kusje, weigert niet.
Maar zie, weet ge wat ze zei
zo tegen mij?
Vrienden lief dat doet me pijn,
geloof me vrij.
G’hebt reeds lang genoeg gekust
sprak ze vol levenslust,
gij doet, zoals elke man
zoveel hij kan,
beloften aan ’t lieve kind
dat hij bemint,
daar ben ik niet op belust,
ik zeg het u wel bewust:
Charel, laat me toch gerust!
Ach spreek zo niet, gij verbrijzelt mij het hart,
lieve schone.
O wist gij dat ik voel hier van binnen zo ’n smart,
‘k zal u tonen
dat ik u alleen hier op aard waarlijk bemin.
Wilt gij wonen
onder ons met z’n twee gelukkig in een gezin,
schenk mij dan uw wedermin dan leven wij vrolijk en blij
dagen en nachten zo gedurig zij aan zij.
Meelij met mij, wees zo onmeedogend niet,
‘k zal u geven
heel mijn hart en mijn ziel, een fortuin in het verschiet,
en mijn leven.
Neen meer kan ik u niet schenken, o liefste mijn.
Wil toegeven,
wij zullen onder ons beiden zeer gelukkig zijn,
wel, wat zegt g’er van, mijn klein?
‘k Beloof u nog o schatje fijn,
’n hele hoop met snaken, zeker een dozijn!
| Partituur * Charel, laat mij gerust * | |
1. instrumentaal
|
Corona-lied
Jef Petat (dat is een pseudoniem), een voormalig marktzanger uit West-Vlaanderen, stuurde ons een kersvers Corona-lied, geschreven op de melodie van “Sarina, een kind uit de dessa”, niet meteen een zangstuk dat je vandaag nog op de radio kan horen. Gelukkig hebben we YouTube, dat stilaan een encyclopedische juke-box is geworden van oude, in de vergetelheid belande plaatopnamen.
“Sarina” was indertijd bij meerdere marktzangers in gebruik en werd overal bekend toen de versie van De Kilima Hawaiians tijdens WO II uitkwam op 78-toeren. Het orkest had geen rechtstreekse band met Hawaii (Sarina en haar Indonesisch thuisland ook niet), het was een Nederlands orkestje dat draaide rond Bill, Mary en Luut Buysman. Maar in de begeleidingsgroep speelde de steelgitaar (ook Hawaiaanse gitaar genoemd) een hoofdrol en ze droegen tropische kleding, inclusief een bloemenkrans rond de hals, vandaar.
Op een liedblad van “De Volendammers zingen weer” wordt Bill Buysman als tekstschrijver én componist van “Sarina” genoemd, een afwijkende versie op het liedblad “Zingend Vlaanderen” van Emilio Fosco en Van Cauter uit Aalst wordt daar toegeschreven aan Pierre Van den Dries en Robert Swing terwijl andere bronnen, waaronder de bladmuziek uitgegeven door Ch. Bens in Brussel, het een “Javaans volksliedje” noemen. Wij beschouwen het dus als bewerkingen van een rechtenvrije melodie.
Over het Corona-virus kunnen we u niets vertellen dat u nog niet wist denk ik. In elk geval heeft Jef Petat het verwoord zoals de marktzangers dat zouden kunnen gedaan hebben. En aangezien we tegenwoordig tijd zat hebben kunnen 6 strofen geen beletsel zijn om het lied van A tot Z te bestuderen.
Coronalied
810 [A] Jef Petat [C] Javaans volksliedje
1. De winter die liep op zijn einde
De lente nam de bovenhand
De bloemen kwamen te ontluiken
Hun kleuren versierden het land
Maar donkere wolken verschenen
Het noodlot sloeg toe onverwacht
Corona kwam ons te bedreigen
Wie had zich aan zoiets verwacht
Corona, Corona
Wat heb je de mensen toch aangedaan
Corona, Corona
Wat hebben wij jou toch misdaan
2 Corona een dodelijk virus
Dat kwam naar Europa gewaaid
En heeft dan daar in alle landen
Paniek en ellende gezaaid
Het strooide zijn kracht in het ronde
Bracht dood en vernieling tot stand
Hoelang zal dat nog blijven duren
Dat gaat boven ieders verstand
3 Het virus was nog niet tevreden
Corona was verre van moe
In ijltempo met rasse schreden
Trok het naar Amerika toe
Ook daar vielen duizenden doden
Miljoenen mensen werden ziek
Wapens staan er machteloos tegen
De leiders die slaan in paniek
4 Herinnert u nog het verleden
’t Jaar negentien honderd en tien
De Spaanse griep kwam ons bedreigen
Niemand had zoiets al gezien
Een virus verwant aan Corona
Die zaaide paniek in het rond
Ook hij bracht toen dood en ellende
Veel mensen die stierven terstond
5 Men ziet de miserie op aarde
De oorlogen duren maar voort
Dat duurt nu al eeuwen en eeuwen
Miljoenen die vonden de dood
Dan komt de natuur zich ook mengen
Een virus bemoeit er zich mee
Corona slaat wild in het ronde
En binnen de maand is er vree
6 Het geld dat primeert op de wereld
Ze vliegen zowaar naar de maan
De rijken verbrassen miljarden
Hoe laat men zoiets toch bestaan
Terwijl mensen sterven van honger
Of vluchten voor dreigend gevaar
Bekvechten de groten der aarde
Ze lullen en kijken er naar
| Partituur * Coronalied * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Sarina, een kind uit de dessa" (De Kilima Hawaiians) Lied toegestuurd door Roger Hessel
De straatvagers

Op een los, anoniem, enkelzijdig bedrukt liedblad afkomstig uit het Antwerpse, (nog) niet gekend in “De Nederlandse Liederenbank” die al meer dan 175.000 teksten van oude, nederlandstalige liederen bevat.
We vonden een andere versie in een liedjesschrift uit Beerzel; daarin staan de muzieknoten in cijfercode vermeld.

En het lied was ook tot in Brugge geraakt, want Willy Lustenhouwer hoorde het daar nog zingen, liet de muziek opschrijven en publiceerde het in zijn “Geschiedenis van het café-chantant”, weliswaar met een licht afwijkende tekst.
Zo zijn bij hem de “krawaten” ineens “acrobaten” geworden. Die “krawaten” – zo leerden we uit het bestuderen van het liedjesschrift van Eugène Koopman uit Antwerpen – was een verwijzing naar Kroatische gastarbeiders-voor-het-vuile-werk die rond 1900 een slechte reputatie hadden aldaar wat betrof hun nachtelijke escapades na overvloedig drankgebruik. En de derde strofe spreekt dat niet tegen.
De straatvagers
709 auteurs onbekend
Madammen en Mijnheren, hier ben ik met mijn ploeg
om plein en straat te keren gereed van ‘s morgens vroeg.
’t Zijn lustige gezellen, ze staan in weer en wind.
Kom, laat mij dat vertellen, ze zijn eenieders vriend.
En ik ben den inspecteur, ha, ha
en ‘k loop ze overal veur, ha, ha.
We vagen de straten, dat weet iedereen.
Als echte krawaten vagen wij steen voor steen.
Als wij iets vinden delen we de buit.
Dus gij kent ons nu vrienden:
wij zijn de ploeg van ’t Zuid.
Maar wat ze nu verzinnen, wij moeten reeds vandaag
de grote kuis beginnen, hier in dat hoekje graag,
daar vagen zonder storen, dat zal een vreugde zijn,
weldra zijt gij, Sinjoren, verlost van veel venijn!
Daar vloog den inspecteur, ha, ha
zo dikwijls aan de deur, ha, ha.
Maar onze beste dagen dat is rond Nieuwejaar,
dan gaan wij drinkgeld vragen, dat brengt veel op voorwaar.
En is er veel ontvangen dan wordt er gelampet,
dan gaan wij onze gangen en trekken zat naar bed.
Daar loopt den inspecteur ha, ha,
al zwijmelend van veur, ha, ha!
| Partituur * De straatvagers * | |
1. instrumentaal
|