0

’t Is Vrede! ’t Is Vrede !

Geplaatst door Johan Morris op 23 februari 2020 in liedbladen, liederen, WOII | ∞

De oorlog is gedaan en het leven lacht iedereen weer toe.
Al heeft Jozefientje toch een probleempje nu haar Amerikaanse vriend terug naar huis moet. Maar moeder heeft daar de perfecte oplossing voor …

Marktzanger Jaak Van Gestel schreef en zong de tekst in 1945, de muziek leende hij van Michael Carr die in 1939 de muziek bij een spotlied schreef over de “onoverkomelijke” Siegfried Linie. Ook nu nog zijn er beleidsmakers met Duitse voorvaderen die denken zo’n onoverkomelijke hindernis aan de grens te kunnen bouwen.

’t Is Vrede ! ’t Is Vrede

701 [A] Jaak Van Gestel (1945) – [C] Michael Carr (1939)

Vriendjes lief, den oorlog is nu voorgoed gedaan,
alles zal nu beter gaan.
Laat die zorgen en die kommer nu maar aan de kant
want den goeden tijd van vroeger komt weer in ons land.

En als de rantsoenering zal zijn voorgoed gedaan
we zonder bonnekens naar de winkel gaan,
eten en drinken, alles wat ons hartje lust
en in ons huisje zijn gerust.
En al ons vollek uit den vreemde thuis,
wij zijn verlost van al het vreemd gespuis.
Hop met de beentjes, laat ons zingen
dansen hand in hand,
’t is nu vrede, zet de zorgen aan de kant.

Voor ons jonge mannen was ’t meer als hogen tijd
dat den oorlog nam een eind
want men zag ze zonder meisje
gaan langs de straat
en nu zal het weer eens helemaal zijn omgedraaid

En Jozefientje riep:
ach moeder, wat nu gedaan.
‘k Heb het te pakken van een Amerikaan.
Hij is partie en ‘k zal hem zeker niet meer zien,
maar zijn Amerikaantje dat blijft hier.
Moeder zei: Fientje, trekt u dat niet aan,
dat komt in orde, laat het nu maar gaan.
Ge hebt een helen tijd met Jefke van den boer gegaan,
hewel, dienen heeft dat spel gedaan
en dien krijgt het op zijnen naam.

PDFlogo Partituur * t Is vrede *
MP3logo
      1. instrumentaal

Tags:

0

De vrouwen

Geplaatst door Johan Morris op 21 februari 2020 in cahiers, liederen | ∞

In “Muzikaal Erfgoed van Oostende (Roland Desnerck) – Deel II – nr. 506” zagen we de tekst van dit lied, overgenomen uit een liedjesschrift van Michel Neuts, opgeschreven na 1892. Geen melodie vermeld, maar wij moesten spontaan denken aan “Amerika is een schoon land, maar ‘t is verre” dat – als ik goed ben ingelicht – op het repertoire stond van Rufijn Dedecker zaliger. Misschien is Rufijn (1950-2018) ook de auteur van de melodie en dan kan het rond 1900 natuurlijk niet op die zangwijze gezongen geweest zijn in Oostende. Maar het kan evengoed omgekeerd zijn, we kunnen het hem helaas niet meer vragen.

Ook Erik Wille zingt af en toe dat ondeugende liedje over “Amerika”.

Onderstaande versie over “de vrouwen” is alvast niet gemaakt om in gemengd gezelschap te zingen denken we.

De vrouwen

739 [AC] onbekend

Nu schiet er mij iets in ’t gedacht

van de vrouwen.

Gij hebt er u niet aan verwacht,

lieve vrouwen,

Niet dat ik iets kwaads zeggen zal

van de vrouwen.

Wat wordt niet gedaan door de man

voor een vrouwe!

Hier maakt er weer ene verdriet voor de vrouwen.
een ander heeft een zere piet van de vrouwen.
Veel vinden er hunne plezier bij de vrouwen.
maar ze verkwijnen als ‘nen pier door de vrouwen.

Veel dromen er bij dag en nacht van de vrouwen.
In sneeuw en wind staan zij op wacht voor de vrouwen.
Voor mij is het een hels venijn, al de vrouwen.
Geen kat of slang kan valser zijn dan de vrouwen.

Ginder hangt er ene zich op voor de vrouwen.
Of schiet een kogel door zijn kop voor de vrouwen.
In regen staan zij op kijk uit naar de vrouwen.
Achter den hoek lachen z’u uit, al de vrouwen.

Niet nodig dat ik nog veel zeg van de vrouwen.
Zij liggen mij veel in de weg, ja, de vrouwen.
Gij moogt wel eens hebben uw vreugd van de vrouwen.
Voor mij is er geen een die deugt, van de vrouwen.

PDFlogo Partituur * De vrouwen *
MP3logo
      1. instrumentaal

Tags:

0

De beenhouwer

Geplaatst door Johan Morris op 16 februari 2020 in Andere liederen, cahiers, dubbelzinnig, liedboeken, liederen, Schrift Eugenius Koopman | ∞

Tijdens of vlak na WOI schreef Eugène Koopman in Antwerpen dit liedje neer, één van de honderden die hij in de plaatselijke café-chantants had gehoord of op liedbladen had gelezen.


Geen melding van zangwijze maar die vonden we wel terug in de “Geschiedenis van het café-chantant” (Willy Lustenhouwer). Daar situeert het gebeuren zich in Brugge, bij Koopman is dat Antwerpen en die versie leek ons authentieker, we hebben ons dus grotendeels daarop gebaseerd.
Ook hier hebben we weeral met een beroep te maken met erotische aspecten.

De beenhouwer

auteur onbekend

Ik heb een zaak, ik slacht maar raak,
mijn vlees hangt aan den haak
Ik ben rap en abiel,
‘k ben beenhouwer van stiel,
ik lever mijn kalanten in het groot en in het klein
waar dat er jonge en ook oude onder zijn
Bestelt men hier wat voor in’t stad,
ik breng u daadlijk dat,
’t zij lever of ’t zij nier of een stuk van de spier
’t Is eender waar ik met mijn vlees moet henen gaan,
en onderweg vang ik altijd dit liedje aan:

Ik ben plezante Jan die worsten maken kan.
Bestelt u er eens één bij mij,
op vijf minuten hebt gij er een pond of drij.
Rosbief en frikadel, dat maak ik wonder wel
en soepe beentjes extra fijn
als er een mergpijp bij mag zijn.

‘k Heb eens gevrijd met ene meid,
ik kwam daar over tijd,
ik zet mijn vlees daar neer.
Opeens riep zij mij weer.
Ach Jantje, zei ze, beste vriend dat is niet naar mijn zin!
Zie, in dat vlees daar steekt precies een beentje in.
Ik zei algauw, wat zijt gij flauw,
ach mens, ziet gij zo nauw?
Gij krijgt gij bij geen een
zo’n stuk vlees zonder been.
Ach Jantje, sprak zij tegen mij, gij zijt een rare guit,
kom, doe mij een plezier en trekt dat been er uit.

Bij juf De Weert in Het Grijs Peerd bracht ik een ossensteert.
Die lijdt veel aan de maag, had mij al lang gevraagd
of dat ik haar niet met zo’n staart een beetje helpen kon
om daaruit dan te trekken een straffe bouillon
Als ze me zag schoot z’in een lach
als ze mijn vlees bezag.
Dan was zij heel voldaan, zei in het henen gaan:
Ach Jantje, als gij nog een keer passeert langs hier,
breng er dan nog maar uwe steert een keer of vier

Ik blijf niet staan, moet henen gaan
want ‘k heb nog niet gedaan.
Mijn korref is nog vol, ik moet nog de stad rond.
‘k Moet nog een kallefsrol
gaan brengen op de Keizerlei,
bij juffrouw Jeanne,
met nog een ossentong erbij.
Bij juffrouw Kras daar aan het Sas
wat spek en cervelas
en dan nog op het Kiel een stukje van de ziel.
En heb ik mijn kalanten niet op tijd voldaan,
zij zouden morgen naar een and’ren frutter1 gaan.

1 De “frut” is de bijnaam van de Gazet van Antwerpen. Onze beenhouwer verpakt zijn vlees dus in een oude krant. De bijnaam “de frut” zou ontstaan zijn omdat een illustere Antwerpse  frituuruitbater zijn meeneem-pakketten eerst in gewoon papier en dan nog eens in oud krantenpapier placht te verpakken.

PDFlogo Partituur * De beenhouwer *
MP3logo
      1. instrumentaal

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.