0

Die van Wever

Geplaatst door Johan Morris op 20 juni 2024 in liedbladen, liederen, Soldaten | ∞

Het strijdlied “La Parisienne”, 3e deel van een trilogie onder de gemeenschappelijke titel “La Marseillaise”, werd geschreven door Casimir Delavigne (1793-1843) en op muziek gezet door Lefébure-Wély (1817-1869) naar aanleiding van de “julirevolutie” in 1830 in Frankrijk. Volgens een bepaalde bron is de muziek van “La Parisienne” in feite gebaseerd op “Ein Schifflein Sah Ich Fahren” van Daniel Auber (1782-1871) maar misschien is er daarbij verwarring ontstaan tussen gebeurtenissen in 1830 in Parijs en die in Brussel: componist Daniel Auber schreef immers ook de muziek van “De stomme van Portici” …

Louis James Alfred Lefébure-Wély was toen amper 12 jaar oud maar blijkbaar was hij inderdaad een wonderkind dat op 8-jarige leeftijd al mee het orgel bespeelde in de “Eglise St.-Roch”  in Parijs, waar zijn vader organist was. Toen die stierf in 1831 nam zijn 13-jarige zoon de taak met brio van hem over!

In de eerste strofe van de Vlaamse versie van dit strijdlied maakt de onbekende tekstschrijver ook gewag van 1830, maar daar slaat het op de onafhankelijkheidsstrijd in (het latere) België. Dat wordt duidelijker in de derde strofe waar de “Hollanders” de vijand blijken te zijn.

De vrijheidsstrijders uit het dorpje Wever marcheerden volgens het lied eerst naar buurdorp Attenrode – beide dorpen waren in 1825 in feite al gefusioneerd per koninklijk besluit van Willem I – waarna ze verder trokken naar Aarschot en daarna naar Lier. Met hoevelen ze waren en hoe het hen verder is vergaan vertelt het lied niet… Misschien weet de Heemkundige Kring van Glabbeek hier meer over. Want ondertussen is Attenrode-Wever samengevoegd met de gemeente Glabbeek, samen met Bunsbeek, Kapellen en Glabbeek-Zuurbemde.

Onze kennis van de streektaal in en rond Attenrode-Wever schiet tekort om het manke rijm in strofen 3 en 4 te verklaren. Werd “slagen” aldaar als “sleigen” uitgesproken (en “blazen” als “bleizen”) of werd in plaats van  “eigen” eerder “agen” gezegd en gezongen?


Die van Wever

1033 [A] onbekend [C] Lefèbre-Wély (1817-1869)

En die van Wever moet men prijzen
al over hunnen schonen trein;
het is van ’t jaar dertig geleden
als dat we hier vertrokken zijn.
Met de wapens in onze handen
verdrijft den vijand uit ons landen:

En avant, marchons contre les canons,
à travers, travers, travers les bataillons.
Courage, la victoire,
courage, la victoire.

We zijn tot Attenrode gekomen
al waar ze zagen onzen trein
en ze hebben naar ons vernomen
om in ons gezelschap te zijn.
En de trommel begon te slagen
waar we stonden van ons eigen:

En we zijn tot Aarschot gekomen
al waar we kregen poer en lood
en om ons kloekmoedig te defanderen
en al d’Hollanders schieten dood.
De trompetter begon te blazen
waar we stonden van ons eigen.

En we zijn tot Lier gekomen
gemonteerd gelijk wij moesten zijn.
En ze hebben van ons vernomen
omdat wij zo’n schoon soldaten zijn.
En de kogels vlogen met hopen
maar dat heeft ons niet doen lopen.

PDFlogo Partituur * Die van Wever *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
lied van 1830 - Belgische revolutie
zangwijze "La parisienne"

Tags:

0

Geen spek voor mijnen bek

Geplaatst door Johan Morris op 6 juni 2024 in liedboeken, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞

Andreas De Weerdt (1825-1895) noteert een aantal keer dat zijn liedtekst (waaronder deze) kan gezongen worden op de melodie van “capon flamand”. Die melodie hebben we nog niet teruggevonden.

Een “vlaamse kapoen” is een gecastreerde haan, dat weten we wel en in Frankrijk heeft men het over een “chapon flamand” volgens WIkipedia: “Un chapon est un coq de l’espèce Gallus gallus domesticus qui a été castré afin d’atteindre une plus grande tendreté et une plus grande masse.” Zo’n haan wordt dus dikker en het vlees wordt malser.

De Weerdt neemt een bekend spreekwoord als uitgangspunt en fantaseert er een onmogelijke liefdesaffaire rond: een grijzende (!) veertiger heeft een oogje op de 18-jarige “Stanske” maar hij concludeert dat ze ongetwijfeld voor een jongere, virielere man zal  kiezen zolang hij er niet in slaagt miljonair te worden

Uitgever/componist Alphonse Janssens (1836-1915) maakte meestal zelf een andere melodie op de teksten van De Weerdt die hij uitgaf, waarschijnlijk om eventuele discussies over  auteursrecht uit de weg te gaan, en zijn melodie is dus de enige die we tot nu toe terugvonden om dit lied te kunnen zingen. Beide auteurs zijn ondertussen respectievelijk 129 en 109 jaar geleden gestorven, hun werken zijn onbetwistbaar “public domain”.

Geen spek voor mijnen bek

1031 [A] Andreas De Weerdt (1825-1895) [C] Alphonse Janssens (1836-1915)

Somtijds waag ik ook een kansken
en ik min een aardig ding.
Maar nu min ik hier een Stanske
o zo lief, zo fijn, zo flink.
Ik vroeg het haar al lang voorwaar
zo ik miljonair moest wezen
maar ‘k ben er nog zo wijd vandaan
en daarom spreek ik haar niet aan.

‘k Ben wel wat gek
maar zo een spek
is veel te fijn voor mijnen bek.
‘k Ben wel wat gek
maar zo een spek
Dat is geen spek voor mijnen bek.

Als ’t uw lief dan niet kan wezen,
zegt mijn hart, wel trouwt ze dan;
vraag het haar maar zonder vrezen
of z’u wilt voor haren man.
Dat durf ik niet
want Stanske ziet
er mij zo juffrouwachtig,
zodanig edel deftig uit
en ’t kost wat oorden, zo een bruid!

Ja, maar ook, ge kunt niet weten
of dat zij geen oordjes heeft,
zegt opnieuw mijn teer geweten,
en z’is u toch zo beleefd!
Riskeer het maar,
z’is achttien jaar,
ziet eens wat lekker beetje!
Voor u die bij
de veertig zijt.
’t Is juist daarom, ‘k heb genen tijd!

Stanske zal ’t mij wel vergeven
dat ik haar niet dwaas bemin
en volstrekt niet voor mijn leven
haar begeer voor mijn bazin.
Zij zal, och Heer, zo veel te meer,
zich over mij getroosten
daar ik haar toch niet geven kan
de pracht, ofwel, ne jonge man.

PDFlogo Partituur * Geen spek voor mijnen bek *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
uit "Vlaemsche Kluchtliederen" (MUZ0655 pag. 90) kan ook gezongen worden op de wijze van "Capon Flamand"

Tags:

0

De schrik van den atoom

Geplaatst door Johan Morris op 30 mei 2024 in liedbladen, liederen, Spot & Ironie | ∞

In 1939 slaagden drie Duitse wetenschappers (Otto Hahn, Fritz Strassman en Lise Meitner) als eersten erin om een uraniumatoom te splitsen. Hahn en Strassman kregen hiervoor een Nobelprijs, Lise Meitner niet …

Een kettingreactie konden zij (gelukkig) toen nog niet opwekken, maar het lijkt erop dat deze onrustwekkende prestatie Tamboer inspireerde om te waarschuwen voor al het onheil dat daaruit zou kunnen voortvloeien. Een beetje profetisch dus dit lied. Spijtig dat we de door Tamboer opgegeven melodie nog niet konden terugvinden, we maken dan ook dankbaar gebruik van de melodie die Roger Hessel er voor bedacht.

De schrik van den Atoom

1032 [A] Lionel Bauwens [C] Roger Hessel

Het nieuwe product is geboren:
Atoom, o! dat vreselijke woord,
Waar uitvinders en professoren
wel van het verstand zijn beroofd
’t Is ook een vooruitgang op aarde
als het wordt gebruikt voor het goed.
Maar eer het zal geven zijn waarde
geeft d’helft van de wereld zijn bloed

Atoom, atoom
Voor den ene is ’t slim
Voor den anderen is ’t dom
Atoom, atoom
Die keert nog de wereld g’heel om.

Men mag geen vooruitgang beletten,
de aardbol die draait nog altijd.
Men zoekt toch hem gans te verpletten
en komt misschien nog wel op tijd.
Ja, moesten de mensen weerkeren
die vijftig jaar dood zijn, ’t is straf:
zij kropen, zij sprongen zo zere
van spijt en van schrik weer in ’t graf.

Waarom is atoom uitgevonden?
Is het voor de welvaart op aard?
Of is het misschien om te doden?
Of is het voor beiden dat waard?
De slimheid van ’t mensdom doet leren
Dat nu zo een tuig moet bestaan
Nu zeg ik voor ’t laatst, dames, heren:
Atoom doet de wereld vergaan.

PDFlogo Partituur * De schrik van den Atoom *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
originele zangwijze "O, O, O" onvindbaar,
Roger Hessel bedacht een passende melodie

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.