0

Schrikkelijke ontploffing in fort Acht te Hoboken (1928)

Geplaatst door Johan Morris op 5 januari 2023 in liedbladen, liederen, Over Moord & Rampen | ∞

twee soldaten levend verbrand

Op vrijdag 28 september 1928 ontplofte een munitiedepot in Fort 8 te Hoboken. Het zou een aanslag geweest zijn want er werden sporen van brandstichting gevonden. Uiteindelijk bleken (slechts) 2 soldaten in het vuur te zijn omgekomen, wat in “Het Nieuws Van Den Dag” overgedetailleerd beschreven werd.

Schrikkelijke ontploffing in fort Acht te Hoboken

958 [A] onbekend [C] Eugenie Bandy (1890-1944)

Wat hoort men nu weer gebeuren?
Ene ramp zo groot, zo zwaar.
Menig mens zal dit betreuren
wat ik hier zal zingen gaan.
Als men hoort die droeve mare,
geheel de streek is in de rouw.
Menig mens laat bittere tranen
Door ’t verlies van hunnen zoon.

Moest het op die dag gebeuren,
wie had daar ooit aan gedacht ?
’t Was of d’aarde openscheurde
als men hoorde deze slag.
Ieder hoort men bitter klagen,
zuchten, wenen vol van pijn.
Moeders, vaders hoort men vragen:
“Hoe mag ’t met mijn zoon toch zijn ?”

Twee soldaten zacht ter ruste,
zo verheugd, blij aangedaan,
sliepen daar zonder bewuste,
moesten naar hun ouders gaan.
Maar, helaas, wat kon het baten,
moesten daar in volle vlam
ja, hun jeugdig leven laten,
er was geen ontkomen aan.

Tisselt ligt in rouw gedompeld
door ’t verlies van hun vennoot.
Daar in ’t huisje hoort men zuchten,
roepen op hun brave zoon:
Is dat wat ge ons komt schenken?
Is dat de vreugd van ons woon?
Hier zijn onze laatste wensen:
rust in vrede lieve zoon.

PDFlogo Partituur * Schrikkelijke ontploffing in fort Acht te Hoboken *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Overschotje" (1924)
"liedblad van een marktzanger in Turnhout" geciteerd in (MUZ0903) "het Volkslied in Kasterlee etc."
Gebeurtenis van 28-9-1928. De slachtoffers waren Roelant uit Seraing en Jan Huysmans uit Tisselt

Tags:

0

Het lied der Verminkten

Geplaatst door Johan Morris op 29 december 2022 in liederen, Over Liefde & Verdriet, Soldaten, Wereldoorlog | ∞


Cesarine De Smet classeert dit lied als een “romance”. Het gaat over een plichtsbewuste jongeling die zijn liefde voor een vrouw even opzij zet om het Vaderland te dienen. Het is immers oorlog. Over welke oorlog het gaat wordt niet expliciet gezegd, allicht Wereldoorlog 1914-18 zoals de andere liederen op hetzelfde liedblad.

We vernemen dat hij een voorbeeldig soldaat is, geacht door zijn oversten en beloond met eretekens. Maar voorbeeldig gedrag houdt natuurlijk geen kogels tegen…

Hij wordt in de derde strofe ’s nachts getroffen in het gelaat en is gedoemd om als blinde verder door het leven te gaan. En, zoals we dat ook al in andere liedjesteksten tegenkwamen, een blinde als kostwinner, dat ziet zijn lief niet zitten.

Hij ziet het zelf dan ook niet meer zitten, pakt zijn geweer en maakt er een eind aan: nog een roemloos slachtoffer van een monsterlijke oorlog.

Het lied der Verminkten

957 [A] Césarine De Smet [C] onbekend (19e eeuw)

Hij was een jongen flink en sterk gebouwd
en juist was hij negentien jaren oud.
Zo kwam ’t dat hij het leger moest vervoegen.
Zeer fier en vrij sprak hij: “De plicht roept mij.”
En door dien kamp met al zijn ruw geweld
zo moest hij ook naar ’t bloedend oorlogsveld.
Maar toch zijn hart was volop in genoegen.
Hij schreef een brief naar haar die hij had lief.

Zeer ver van u ben ik mijn schat
maar toch zijt gij hier in mijn harte
Als balsem voor mijn leed en smarte
’t Zijt gij voor wie ik enkel leef
Die mij den moed al bij het strijden geeft.

Hoewel zijn hart leed door dien liefdegloed
streed hij ten prijs met onbezonnen moed.
In niets toch zag of kende hij gevaren,
nog jong van jaar zo was hij onervaar
Hij werd geacht door zijnen officier,
op hem alleen was die zo trots en fier.
Op zijne borst, ja prijkte zelfs aldare
het kruis van eer voor moed op ’t veld van eer.

Op zeek’ren nacht op het oorlogsterrein
stond hij op post en och, hoe moest het zijn,
een schot dat klonk niet ver van hem gelegen,
dat trof wellicht hem in ’t volle gezicht.
En eens getroffen riep hij menigmaal:
“Voor eeuwig blind, o dood mij heel en al,
anders ontstaan voor mij de lijdenswegen.”
Hij gaf een knak terwijl hij zuchtend sprak.

Hij kwam naar huis vol rouw en zielesmart.
Wat ging er niet om in zijn zuchtend hart.
Hij was omringd door duizende gedachten.
Hij vroeg zeer gauw naar zijne liefste trouw.
Hij dacht: “Zal zij mij minnen als voorheen?
Zal zij mij kussen, strelen? Doch meteen
daar kwam zij aan, zij die op zich liet wachten.
Verliet hem ach onder enen spotlach.

4. Hij weende, snikte als een kind.
Hij zuchtte: “Blind en gans verlaten,
wat kan mij nog het leven baten.
’k Verkies nog bovenal de dood!”,
nam zijn geweer en schoot zich zelve dood.

PDFlogo Partituur * Het lied der Verminkten *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: De dief
liedblad Césarine De Smet - MUZ0762 pag. 40
Originele versie ook op liedbladen als "Een dief uit vaderplicht"
en als "Door honger gedreven tot diefstal"

Tags:

0

Lina, de bloem van het dorp

Geplaatst door Johan Morris op 22 december 2022 in cahiers, liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet, schrift Louis Laermans | ∞

Op de melodie van “Incertitude”, een compositie van G. Detaille anno 1929, verhaalt Tamboer de lotgevallen van Lina, het mooie meisje dat haar hart verpandde aan een zeeman maar meedogenloos werd bedrogen. Zij blijft achter met een kind en dwaalt door de straten, door iedereen verlaten.

Tamboer schijnt in de eerste strofe als achterliggende moraal aan te geven dat het niet goed is om de liefde ver van het vertrouwde huis en het geboortedorp te gaan zoeken, bij mensen die je niet hebt zien opgroeien en alleen maar kent via hun mooie woorden… En als het dan bovendien nog een zeeman is …

Lina, de bloem van het dorp

956 [A] Lionel Bauwens [C] G. Detaille

Lina was een meisje als een beeld
Werd met liefd’ op haar dorpje omgeven
Maar niemand kon haar hart bekoren
Z’had het reeds aan een ander verloren
Hij kwam van zo ver over zee
Noemde Lina ras: lieve kleine
Zij schonk hem haar hart op zijn bee,
gaf haar jawoord dat zij werd de zijne

Hij is sinds lang over zee,
Lina mocht ginds niet mee.
Langs plein en straten dwaalt zij verlaten.
Als haar soms iemand beziet
of haar liefde aanbiedt
klinkt hare stemme vol rouw:
” ’k Ben reeds een bedrogen vrouw!”

Dagen van geluk vlogen heen
Voor hun beiden was ’t leven op aarde
Vol zonneschijn en teed’re liefde
Nooit een woord dat hun beiden griefde
Zij geloofde vast in zijn woord
Zag zich reeds in ’t huw’lijk getreden
Maar op een dag kwam hij niet meer
Had zijn liefd’ aan een ander beleden

In een grote stad vol plezier
Daar ging Lina, door ieder verstoten
Niets kon haar nog in ’t leven baten
Z’had haar ouders en dorp verlaten
Dwalend met haar kindje vol wee
Wijl zij fluistert: lieve kleine
Hem vervloek ik mijn leven lang
Misschien krijgt hij ook wel het zijne

PDFlogo Partituur * Lina, de bloem van het dorp *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: Incertitude (1929)
liedblad Tamboer (MUZ0956) - verzameling Erik Wille)
cahier Louis Laermans (MUZ0477 pag. 395)
Muziekpartituur verz. Philippe Neutens (MUZ0933)

Bob Scholte zong een vertaling (door Jack Bess)

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.