0

De 5 geboden Trouw van de Moderne Vrouw

Geplaatst door Johan Morris op 29 september 2022 in liedbladen, liedboeken, liederen, Spot & Ironie | ∞


“De jongens van de Radeldiedel dee”, gezongen door Bob Scholte, inspireerde Tamboer tot het plegen van een tekst over “de vrouwen” die de hegemonie van de mannen ondermijnen.

Misschien sprak hij uit eigen ervaring en/of werd hij regelmatig aangeklampt door wanhopige mannen die hun nood kwamen klagen.
Hij heeft het in dit lied over de “vijf geboden” die “elke” vrouw oplegt aan haar man. Zegt Tamboer dus. Hij omschrijft elk van die geboden en het wordt van langsom erger om te eindigen met een climax: als de vrouw een kind baart “van den bakker om de hoek” dan gaat ze schaamteloos naar het stadhuis om het in de trouwboek van haar gezin te laten registreren.

De 5 geboden Trouw van de Moderne Vrouw

944 [A] Lionel Bauwens [C] Jan Hinse

’k Heb in mijn leven vele toeren zien gebeuren
van arm’ en rijke liên en boeren bovendien.
Maar hedendaags dan zit een mannenmens te treuren:
de vrouw wordt baas, zeg is ’t geen waar misschien?
Want ’k heb al g’hoord: zij zijn het spel aan ’t arrangeren:
de vijf geboden trouw, van de moderne vrouw.
Wij gaan verplicht zijn van examen te passeren
en als ’t niet gaat, hewel gij vliegt op straat

’t Eerste gebod van iedere vrouw, gij moet verstaan,
is dat de venten naar geen ander zullen gaan
en dat hij ’s Zondags, als hij gaat op staminée
aan haar zal vragen: wel, hoe zit het, gaat ge mee?
Niet reclameren als heur eten is niet g’reed
en als z’aan ’t zagen is nog zwijgen dat hij zweet.
Dat zij zal krijgen altijd ’t eerst en ’t laatste woord:
daarmee gaat iedere moderne vrouw akkoord

Als tweede punt op het programma, goed geweten:
de man eerst uit zijn bed en ’t eten klaar gezet!
Zijn schoenen kuisen, maar ook d’hare niet vergeten
want voor Madam begint thans eerst de pret.
Zij blijft nog liggen tot de melkboer komt te bellen,
komt zij beneên, ach God, zij maakt hem stapelzot.
Zij weet van iedereen en alles te vertellen
dan komt erbij artikel nummer drij

Als ’t ventje thuis komt zal zij zeggen: Hela, Pier
zet maar uw pulle weg en geef mijn geld langs hier.
En wij als mannen, dat staat ook in hun besluit,
wij moeten dokken tot den laatsten halven kluit
En als gij peinst dat ’t voor vandaag dan is gedaan,
dan roept Madam: het zal alzo niet blijven gaan
want achter ’t eten moet gij spelen met de klein:
dat zal thans ’t derde punt van hun programma zijn.

En veur te sluiten zullen zij de wetten stellen
van liefd’en vrijerij en van kommeerderij;
maar hulder ventje zullen zij de lesse spellen,
geen woord te veel en koes houden daarbij
Zie, al de mannen, ’k zeg het zonder ’t overdrijven
die liggen nu voor goed onder den vrouwenvoet
en ons misère is met geen woorden te beschrijven
want vier en vijf hoort men van ieder wijf

Dat al ’t plezier moet zijn voor ’t vrouwelijk geslacht
De vent niet kwaad is als zij naar een ander lacht,
in crêmerie, patisserie veel geld verteert.
De man zal werken thuis gelijk een boerepeerd
en heeft zij eens met Pier of Jan ’n rendez-vous
hij nog niet vragen mag: waar gaat-de-gij naartoe?
Koopt zij ’n baby bij den bakker op den hoek,
hovaardig weg gaat zij naar ’t stadhuis met den boek.

PDFlogo Partituur * De 5 geboden Trouw van de Moderne Vrouw *
MP3logo
      1. instrumentaal (met intro)

 Bronnen:
originele zangwijze: 'De jongens van de Radeldiedel dee' (Bob Scholte)
liedblad Tamboer & Jacobs uit verzameling Leo Lingier (MUZ0931)
ook MUZ0352 lied nr. 274

Tags:

0

Irène was een Trouweloze

Geplaatst door Johan Morris op 22 september 2022 in liedbladen, liedboeken, liederen, Over Liefde & Verdriet | ∞


Dit lied maakte blijkbaar indruk op Tamboer, want hij leende de melodie voor een liefdesdrama.
Misschien vond hij de melodie toch wat moeilijk want voor zover we weten gebruikte hij ze daarna nooit meer.

Het origineel begint met het refrein, Tamboer begint met de eerste strofe.

Irène was een Trouweloze

943 [A] Lionel Bauwens [C] René Jacobs

Twee geliefden beminden elkaar
en voorzagen een gelukkig paar
maar opeens kreeg den jongen bericht
dat hij was twintig jaar
en hij moest naar het leger.
Het verdriet trof hem diep in het hart;
hij verliet zijn vriendinne met smart.
Met een droef bleek gezicht sprak hij teer:
“Ach voelt toch medelij.
Denkt altijd maar aan mij”

“Irène ik smeek u zacht:
aanhoort toch mijne klacht!
Ik zal u nooit vergeten,
ziet dat gij naar mij wacht.
En is den tijd voorbij
dan kom ik aan uw zij
om met malkaar te trouwen,
Irène wacht naar mij!

Maar hij was nog maar pas heengegaan
toen men haar bij nen jongen zag staan
die haar ook in den schijn wat bemint,
maar neen, in zijn gedacht
stak er geen vaste liefde.
Toch voldeed zij aan al zijn gevlei
en vergat haar geliefde daarbij.
Maar opeens dan ontstool hij haar eer,
bracht haar in groot geween,
hij dacht nu aan voorheen

Zinneloos was Irène van smart
en zij voelde berouw in haar hart
want zij kreeg enen brief die haar vroeg
of zij haar liefdewoord
nog steeds was trouw gebleven.
En de jongen die kreeg nu bericht
dat zij moeder ging zijn van een wicht.
“Hare wil”, sprak hij stil met een gil,
“heeft haar terneer gebracht.
O! Zoete liefdeklacht!”

PDFlogo Partituur * Irène was een Trouweloze *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Credo d'Amour"
in (MUZ0352) "Lionel Bauwens, de onvergetelijke Tamboer" - pag. 875
in (MUZ0903) "Het Volkslied in Kasterlee etc." - lied nr 21.72 genoteerd bij Mathilda van Baelen-leys in Tielen.

Tags:

0

Aan het sterfbed van vrouw en kind

Geplaatst door Johan Morris op 15 september 2022 in liedboeken, liederen, Over Liefde & Verdriet, thesis Herman van Gorp | ∞

In Kasterlee werd een lied bewaard van een niet genoemde marktzanger dat een vaak weerkerend thema bezingt: het dramatisch overlijden van een jonge moeder. Dikwijls is de oorzaak een gecompliceerde bevalling maar in dit lied wordt dat niet nader gespecifieerd.

Hoewel de vrouw en de kinderen wensen dat de vader niet zou hertrouwen, doet hij dat kort na het overlijden toch. Het was immers ondoenbaar voor een jonge vader om zonder hulp kleine kinderen groot te brengen, temeer daar er geen kinderbijslag of andere sociale voorzieningen bestonden en de vader dus wel moest gaan arbeiden om de kost te verdienen.

We hebben het origineel liedblad niet gevonden en we vermoeden dat de tekst niet helemaal correct in de liedjesschriften terecht kwam. Zo lijkt in het slotrefrein “De dood der brave jonge vrouw bracht het gezicht in rouw” een beetje vreemd en is “gezin” in plaats van “gezicht” aannemelijker, bijvoorbeeld. Ook de titel is misleidend: in de tekst is er geen sprake van een stervend of gestorven kind en evenmin een aanwijzing over de doodsoorzaak van de jonge moeder. In Kasterlee werd het lied vermoedelijk rechtstreeks afgeschreven van een “vliegend blaadje” en daar luidt de titel “Aan het sterfbed van vrouw en moeder”, met vermelding van de zangwijze: “Volga”.

De melodie “Le bâtelier de la Volga” wordt wel eens verward met “Les bâteliers de la Wolga” (De boottrekkers van de Wolga, Russisch volkslied circa 1866) maar “Le bâtelier” is een Belgische compositie van Emile Liétard uit Châtelineau die ook door Tamboer meermaals werd gebruikt. Er werden trouwens nog een aantal liederen over die boottrekkers gemaakt, mede in het zog van de film “The Volga Boatman” die Cecil B. DeMille er over maakte.

Aan het sterfbed van vrouw en kind

942 [A] onbekend [C] Emile Liétard (1861-1950)

Op ’t sterfbed lag een jonge vrouw,
het hart vol smart en rouw,
zij had verdriet.
De vader met zijn kinders teer
zat aan haar zijde neer
en zij sprak weer.

Ach man, aanziet mijn lijden
De dood komt mij bestrijden.
Denkt aan uw kinders en blijft mij getrouw
Luistert naar mij, neemt u geen ander vrouw.
Leeft met elkaar in vrede
Aanhoort toch mijne bede.
Dan zal ik sterven met gerust gemoed,
Vaartwel mijn kleintjes, mijn kinderkens zoet

Het oudste knaapje, vol hartzeer,
sprak tot zijn moeder teer:
ik zweer het u
dat hier geen ander vrouw in schijn
van ons zal meester zijn
al zijn wij klein.

Die woorden troffen haar in ’t hart.
Z’opende nog vol smart
haar zwak gezicht.
Een zucht, en voor de laatste keer
smeekte zij zacht en teer,
haar hoofd viel neer.

De dood der brave jonge vrouw
bracht het gezicht (gezin) in rouw.
Want kort nadien
trouwt vader voor den tweeden keer.
Geen overeenkomst meer
En hij dacht weer:

PDFlogo Partituur * Aan het sterfbed van vrouw en kind *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Le bâtelier de la Volga"
in "Muzikaal erfgoed Oostende - deel 4" (MUZ0930 lied nr 1090)
gehaald uit het liedjesschrift van Eliza Matthys, Sas-Slijkens) 1926
ook in “Het volkslied in Kasterlee enz” (MUZ0903 lied 21.70),
daar geleerd van een (onbekend) marktzangers-liedblad door Mathilda van Baelen-Leys en opgeschreven in 1925-1930
Ook op een liedblad van Lionel Bauwens als "Aan het sterfbed van vrouw en moeder" volgens archief vliegende blaadjes van MuziekMozaiek - opzoeknummer E181

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.