Een vrouw zonder slagen is als soep zonder zout
Nog een lied dat op het repertoire stond van Tamboer maar in Oostende ook werd ontdekt op een liedblad van Achille Coppenolle, die er bijschrijft dat hij de “woorden” heeft verzonnen. Roger Hessel verklaart in zijn boek “Lionel Bauwens, de onvergetelijke Tamboer” (1984, uitgegeven bij Schoonbaert, Brugge) dat het hem ook opgevallen was hoe enkele liederen van Tamboer eveneens op liedbladen van Achille Coppenolle en Alberic Cattebeke stonden. Hij vroeg aan Marie Bauwens, dochter van Tamboer, hoe dat mogelijk was en zonder aarzelen antwoordde ze: “Omdat ze die liedjes van ons gepikt hebben”. De dochter van Achille Coppenolle beweerde even stellig dat Tamboer ze had gestolen. Maar zoon Willem Bauwens wist dan weer dat Tamboer wel eens “oude” liedjes doorverkocht omdat hij ze toch niet meer gebruikte, en zo brachten ze nog iets op.
Tamboer begint zijn lied met “Als man durf ik te zweren”, terwijl Coppenolle zingt: “Als men het durft te zweren”. Beiden geven als zangwijze “Framboises” op, dat is het ondeugend-erotisch 19e eeuwse franse lied over “Les fraises et les framboises”.
Een vrouw zonder slagen is als soep zonder zout
938 [A] Tamboer en/of Achilles Coppenolle [C] Trad.
Als men het durft te zweren:
” ’k En kan der niets aan doen,
ik zie de vrouwen geren
al ben ik ne kapoen.”
Maar om rechtuit te spreken
over de liefdemin:
een vrouw heeft in heur streken
soms van den duivel in
O! de meisjes en de vrouwen,
zo schoon of dat ze zijn,
ge moogt ze niet betrouwen
want dat is groot venijn.
Ja, zij kunnen niets verdragen
en zijn soms veel te stout:
een vrouwe zonder slagen
is soepe zonder zout.
Zij klappen soms te vele
en zitten hier of daar,
bij Stance, Mie of Mele
ofwel voor hulder haar.
En komt heur ventje binnen
voor ’t eten heel plezant,
hij roept met dolle zinnen:
’t Is weeral aangebrand.
Zij zien u toch zoo geren,
maar dat is flauwe praat:
zij zijn in die affairen
op and’ren ook niet kwaad.
Dus, jonge elementen,
trekt hulder dat niet aan:
de wijven zijn serpenten
met mensenkleren aan.
| Partituur * Een vrouw zonder slagen is als soep zonder zout * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Les fraises et les framboises" in Muzikaal Erfgoed Oostende - deel 4 (MUZ0930 lied nr 1077) in De onvergetelijke Tamboer" (MUZ0352 lied nr 281) in archief "Vliegende Blaadjes" van MuziekMozaiek nrs. E60, C8, F144 De titel komt ook voor als gezegde in "Het kiesexamen" (Karel Waeri)
‘k Heb gedroomd dat ik zeven vrouwen had
Zowel Tamboer als Achille Coppenolle hadden dit lied op een liedblad staan en wierpen zich op als auteur. Dat gebeurde wel vaker maar telkens lijkt het erop dat Lionel Bauwens – alias Tamboer – de echte auteur was. Maar helemaal zeker zijn we daar niet van …
De melodie “A Lane in Spain” (1927) werd hier beter bekend als “Venez avec moi”.
‘k Heb gedroomd dat ik zeven vrouwen had
937 [A] Lionel Bauwens en/of Achille Coppenolle [C] A. Lewis, C. Lombardo
Ik was van den nacht in volle stoom,
’k zal ne keer vertellen mijnen droom.
Zie, ik was zo razend lijk ne zot,
’k zat met zeven wijven op mijn kot.
’t Was daar zo een schone zwarte bij
en ze kroop zo dichte tegen mij,
Ja, zij vroeg in ’t stilte bovendien:
Hebde gij den hemel al gezien?
’k Wille mijnen droom niet geven voor geen honderd frank
met mijn zeven wijven, ’k had er zoveel leute van.
Overal waar dat ik ging, waar dat ik stond of zat
liepen al die kortgerokte dingskens rond mijn gat.
’k Was toch zo gelukkig, ’t is waar,
want zij waren maar negentien jaar.
Als ik wakker wierd, stond ik zo dwaas of enen stoel,
’k Zag aldaar weerom mijn eigen wijf heur lelijk smoel.
’k Droomde van den huiselijken voet,
alles liep op wiel’kens en ’t ging goed.
Elk toonde mij liefde om ter meest
maar ik was veur hulder ook geen beest.
Twee-e voor te koken en de was,
d’ander kwamen hier of daar te pas.
Spraken zij aan mij soms van l’amour
’k Zeie ’k ik sebiet: ’t is elk op toer.
Zie, als mijnen droom nu was gedaan,
’k peisde dan alzo zou ’t moeten gaan.
Dat was in de wereld nog een plan:
zes tot zeven wijven voor ne man,
want gij vindt er vele, sapperlot,
die op alle vrouwen zijn verzot.
Moest de wet voldoen aan mijn refrein,
neen, ik zou er ook niet tegen zijn.
| Partituur * Ik heb gedroomd dat ik zeven vrouwen had * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Venez avec moi" (A lane in Spain) In "De onvergetelijke Tamboer" (Roger Hesssel) (MUZ0352 lied nr 106 pag. 252) Volgens MUZ0930 "Muzikaal erfgoed Oostende - deel 4" ook op een vliegend blad van Achille Coppenolle "Woorden van Achille Coppenolle uit Roeselare" In archief "Vliegende blaadjes" van MuziekMozaiek, nrs. C10, E13, E60, F144
De geheimzinnige moord van Ghistel (1932)
Julien De Vuyst schrijft in “Het Moordlied in de XXe eeuw” over deze moord:
"Theo De Waele, oliehandelaar uit Gistel, had de naam er warmpjes in te zitten: men vertelde er zelfs bij dat hij dat geld niet had verdiend met zijn handel, maar met smokkelzaken. Op 22 december 1932 vertrok hij naar Oostende met een grote som op zak, zogezegd om er inkopen te doen. Hij kwam niet terug en nog voor Kerstdag begon men naar hem te speuren, zonder resultaat evenwel. Het zou vier volle weken duren eer zijn lijk gevonden werd, tussen Nieuwpoort en Veurne, dicht bij de Pelikaanbrug. Hij was vermoord: aan het hoofd had hij een diepe wonde. Zonderling genoeg droeg hij nog een grote som geld op zak, zodat men niet kon uitmaken of hij al dan niet bestolen was. Het onderzoek schoot hoegenaamd niet op en pas einde april 1933 werd een aanhouding verricht."
De man die werd beschuldigd én veroordeeld was André Rabaey, een garagist, maar hij heeft zijn betrokkenheid steeds met klem ontkend. De zaak is dus nooit echt opgelost geraakt.
Marktzanger Achille Coppenolle wist ook niet precies hoe de vork aan de steel zat, maar zong er wel een lied over. Hij beweert in het refrein dat het slachtoffer van zijn geld was beroofd, maar dat spreekt het gerechtelijk onderzoek tegen.
De geheimzinnige moord van Ghistel
936 [A] Achille Coppenolle [C] Werner Richard Heymann (naar Josef Strauss)
Er is nu weer een wrede moord begaan,
ach wat een droeve smart
dat pakt ieder aan ’t hart.
Op een brave man nog jong voorwaar,
die nooit iemand misdeed,
wat smart en leed.
Hij werd geslagen op het hoofd,
van ’t leven beroofd,
van ’t leven beroofd.
En dan gesmeten in de vaart,
ach wat een smart,
ach wat een smart.
Zijn geld gestolen ook voorwaar,
wat een barbaar,
wat een barbaar.
Denkt gij nu niet, o moordenaar
al aan uwe straffe voorwaar.
De man die was eens boodschappen gaan doen
Hij dacht niet aan gevaar,
Noch aan een moordenaar
Maar al met eens werd hij op ’t onverwachts
Zo wreed geslagen
en gesmeten in de gracht.
De man was verdwenen een langen tijd,
men dacht een ongeluk.
Ach wat een smart en druk.
Maar al met eens zag men ’t lijk in de vaart.
Wat een droefheid groot:
hij was vermoord.
Is die brave man vermoord voor het geld
of wist hij iets te veel
dat hun zo niet beviel?
Weldra zit de moordenaar in ’t gevang
Al voor zijn leven lang.
Weest nu maar bang!
4. Zo ene moord ’t is toch te wreed,
een brave man die niets misdeed
werd zo vermoord al langs de baan
door een tiran.
Wat droef getraan!
En ook gans de familieschaar
in druk en pijn,
ja, groot en klein
Denkt maar aan uwe straf voorwaar,
wreden barbaar,
gij moordenaar.
| Partituur * De geheimzinnige moord van Ghistel * | |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Ville d'Amour" (Das muss ein Stück von Himmel sein) •zie W&P lied nr 338 "Men mag niet te goed zijn voor de meisjes" - website 28/06/2011 •uitleg over de moord (22-12-1932) op Theo De Waele in "Moordlied XXe eeuw", Julien De Vuyst, pag 48 (MUZ0106)