Wie heeft mijn Marie gezien?
Nog een werkstuk van Louis Boeren, ongedateerd maar duidelijk reeds geschreven met een Belgisch publiek voor ogen (“ik geef je graag een frank of twee”). Het is een “triestig kluchtlied” dat de toehoorders aan het (glim)lachen probeert te brengen door hen op het verkeerde been te zetten.
In het eerste deel van het refrein treurt de zanger over het verliezen van zijn vrouw maar de niet echt flatterende beschrijving die hij dan van haar geeft maakt dat treuren een beetje ongeloofwaardig.
In het refrein is hij dan weer helemaal de wanhopig verliefde en treurende echtgenoot, al kunnen we nu niet meer zien welke rare snuiten Louis Boeren bij het zingen trok. Ook in de laatste strofe blijft de zanger hopen haar terug te vinden hoewel hij lijkt te beseffen dat hij beter nooit met haar getrouwd ware geweest.
De melodie is het eertijds overbekende “Mon Paris”, geschreven in 1925 door Vincent Scotto (1874-1952) en ondermeer gezongen door Maurice Chevalier.
Wie heeft mijn Marie gezien?
1058 [A] Louis Boeren [C] Vincent Scotto (P.D.)
Ik ben voor het ongeluk geboren
Geloof mij vrienden wat ik zeg is waar
Ik ben nu helaas mijn vrouw verloren
Al zeven dagen zoek ik reeds naar haar
Zij heet Marie en heeft ook een kalotje
Zij heeft een wipneus en een glazen oog
Toen ik haar trouwde zou ‘k nochtans beweren
Dat zij mij nimmer bedroog
Waarom heeft zij mij nu verlaten?
‘k voel de smart al aan mijn hart.
Nu dool ik vergeefs langs de straten
of ik de wipneus zie van mijn Marie
Vrienden zoekt toch even mee,
‘k geef je graag een frank of twee
Maakt mij gelukkig en zegt niet nee.
‘k kan niet leven zonder haar
‘k ga kapot geloof me maar
Ik pleeg nog zelfmoord alleen voor haar
Waarom heeft zij mij nu verlaten
Mijn Marie, wel sapperstie
Wanneer ik nog denk aan verre tijden
wanneer wij gingen in het jeugdig groen
Ik hoor nog wat zij mij toen beloofde
Het was een meisje van eer en fatsoen
Ik noemde haar mijn allerliefste snoetje
Zij sprak alsdan: ik heb je ook zo lief.
Ik voelde mij als was ik in den hemel,
nu is er niets aan te doen.
Ik zal het ook nimmer meer vergeten
Als toen zij sprak: wij zullen trouwen gaan
Ik maakte al haast, en moet je weten
het stomste is wat ik toen heb gedaan?
Nu zit ik steeds in kommer en in zorgen,
in de mizerie al een dag of tien
Dus vriendenschaar wil mij het vertellen
Wanneer je Marietje mocht zien.
 |
Partituur * Wie heeft mijn Marie gezien? * |
 |
1. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: "Mon Paris" liedblad Louis Boeren (MUZ0779 pag. 50)
Kindjes brief
Louis Boeren had dit lied op een liedblad staan en vermeldde als zangwijze “De arme Javaan”. Die gebruikte hij meermaals en konden we gelukkig terugvinden in het boekje “De kist van Pierlala“.
Het lied gaat over een kindje waarvan de moeder het gezin heeft verlaten om redenen die niet in de tekst terug te vinden zijn. Naar het einde van het lied toe lijkt dat kindje een jongetje van zeven jaar te zijn en dus wijzigden wij de laatste zin van de eerste strofe.
Omdat de tekst taalkundig toch een beetje anders leek dan in de andere (zelfgeschreven) liederen op het repertoire van Louis Boeren gingen we snuisteren in de “Nederlandse Liederenbank” en inderdaad: het Meertens Instituut had meerdere anonieme liedbladen in haar archief met dezelfde tekst waarvan het oudste in 1910 werd gesitueerd, de anderen in 1925 of later. Op (slechts) eentje daarvan wordt een zangwijze vermeld.
“Sluimert zacht” heeft strofen + refrein, “Kindjes brief” alleen maar strofen. Die kunnen inderdaad gezongen worden op de melodie van het refrein van “Sluimert zacht” waarvan de zangwijze op een enkel ander liedblad werd aangeduid als “When it’s springtime in the Rockies” uit 1923, wat voor de meeste liedbladen kan kloppen behalve voor dat eentje dat volgens Wouters & Moorman in 1910 werd gedrukt
Voor “Kindjes brief” houden we het dus bij de zangwijze die Louis Boeren vermeldde.
Kindjes brief
1057 [A] onbekend. [C] onbekend 19e eeuw
Moesje was al vele maanden
van haar kindje weggegaan.
Daar zij elkaar niet begrepen
ging zij van haar man vandaan.
Kindje kon haar niet vergeten
het had Moesje toch zo lief.
Daarom schreef de kleine dreumes
Aan zijn moedertje een brief
Moesje, ’t is zo lang geleden
dat U bij uw kindje was,
dat U ’s avonds na het eten
versjes uit mijn boekje las.
Moet U daar ook vaak aan denken
als U zo allenig zit?
Kon U ’s avonds maar eens horen
hoe ik met ons papa bid.
Toen ik papa eens wou vragen
waarom u was heen gegaan
hoorde ik hem zachtjes snikken
wat hij zei he’k niet verstaan.
‘k Zal u stilletjes vertellen:
Moesje, papa heeft verdriet!
Moet u zelf ook wel eens huilen
omdat u ons nooit meer ziet?
Kom maar gauw want, Moes, wij horen
met z’n drietjes bij elkaar
Als U morgen komt is ’t heerlijk
want dan word ik zeven jaar.
Heb ik nu niet mooi geschreven?
U zei altijd: broertje « krast ».
‘k Zal ’t geheim U maar verklappen:
Papa hield mijn handje vast.
|
Partituur * Kindjes brief * |
|
2. instrumentaal
|
Bronnen: zangwijze: De arme Javaan Liedblad Louis Boeren (MUZ0779 pag. 46) zonder bronvermelding overgenomen van andere liedbladen. Muziek in "De kist van Pierlala"
De straatmeid
Tussen 1936 en 1956 waren de “Waikiki Hawaiians” muzikaal actief in Nederland. Zij leenden hun artiestennaam (onbewust?) van het groepje uit Hawaiï op de afbeelding, gefotografeerd in 1917 voor een concert in de staat New York. ik denk niet dat de Nederlandse Waikiki’s ooit in Hawaii voet aan wal hebben gezet.
Blijkbaar waren in die periode meerdere Nederlandse orkestjes actief bezig met exotische steelguitar-deuntjes. Bij de Waikiki Hawaiians kwamen er ook al snel jodelklanken tussen geslopen, volgens de muzikanten in een radio interview anno 1994 was dat vooral om tijdens WOII de Duitse censuur te sussen: als er in de muziek gejodeld werd dan was het toch een beetje Oostenrijks en mocht het.
De Nederlandse Waikiki’s waren een familieorkestje: 3 broers en 1 zus onder leiding van Anton Groeneveld, de oudste broer en tevens de maker van vele van hun muziekjes.
Zo namen ze ook dit liedje op circa 1940
In 1945 maakte ook Bob Scholte een plaatopname van dit lied, met veel betere opname-apparatuur (zie onderaan)
De tekst werd naar verluid geschreven door Jack Bess en de muziek door Anton Groeneveld. Al lieten de kinderen van de muzikanten in een later radio interview (in 2003) verstaan dat volgens Anton de meeste teksten en melodieën wel degelijk van hem waren, maar dat de platenfirma & producer hem verplichtten om een medewerker als mede-auteur op te geven, zodat uitbetalingen van eventuele auteursrechten mee konden dienen om de productiekosten te voldoen. Dat kon ook in het voordeel van de (echte) auteur uitdraaien: de producent verdiende meer naargelang het lied vaker werd gezongen/verkocht door andere artiesten en dat was dan ook winstgevend voor de auteur(s). Of markt- en straatzangers auteursrechten betaalden is dan weer zeer twijfelachtig…
Markt- en straatzanger Louis Boeren was afkomstig uit Nederland en zal hen zeker op de Nederlandse Radio-Omroep hebben horen zingen want hij nam de melodie van “Ik heb jou gekust” gretig over, weliswaar voor een minder zonnige tekst, al lijkt er wel een happy end te zijn.
De straatmeid
1056 [A] Louis Boeren (+1973) [C] Anton Groeneveld (+1997)
Ken jij nog kind, de droeve dagen
toen ik jou zocht, ’t was in de nacht.
Jij doolde rond, zo door de straten
Jij zocht je troost, voor het bestaan bij ied’ren man .
Jouw leven was wat minder geurig,
Liep straten op, en straten neer.
Jij meisje was, nog lang niet fleurig
toen ik jou zag, het deed me zeer.
Ik haalde jou uit smart en pijn,
je trok me aan, jij was voor mij.
Nooit zal ik nog die tijd vergeten,
mijn liefje klein, blijf steeds bij mij.
Hoe lang is dat nu reeds geleden
toen jij nog was een lichtekooi,
je lichaam gaf aan al die heren,
jij was in ’t oog, van elke vent van slecht allooi.
Ik ben gekomen in je leven,
Heb je gered, jij was een slet.
Ik heb je naam en eer verheven,
blijf nu voortaan, in dit bestaan, mijn lieve schat.
|
Partituur * De straatmeid * |
|
2. instrumentaal
|
Bronnen: Zangwijze: "Ik heb jou gekust (in Honolulu)" Muziek van de Waikiki Hawaiians (uit Nederland) Liedblad van Louis Boeren (MUZ0779 pag. 77) fonoplaat Bob Scholte (1945)