0

Dat is zeker, dat is waar

Geplaatst door Johan Morris op 22 januari 2026 in liedbladen, liederen, Spot & Ironie | ∞

Liedbladen van Vrouw Demeyer uit Kortrijk en van Elise Cooren uit Oostende. Elise werd “vrouw Demeyer(e)” door haar huwelijk met H.A. Demeyere en ze verhuisden naar Gent.

Dit “kluchtlied” is, bij gebrek aan meer informatie op de twee liedbladen, geschreven door de zangeres. Wat opmerkelijk is want ze heeft het over “roddelende wijven”, onbetrouwbare echtgenotes die hun man behandelen als een hond en zelf aanpappen met meerdere minnaars. En in het tweede refrein verklaart ze dat ze dus nooit wil trouwen, terwijl ze op 18-jarige leeftijd in 1911 al “Vrouw DEMEYER” (zie “Mijn vaders duurbaar bootje”) is geworden… Raar. Maar kluchtig is het liedje wel, zie maar.

Dat is zeker, dat is waar

1100 [A] Vrouwe Demeyer [C] Vincent Scotto (+1953)

Mijn lied, dat ik bezingen zal
is voor iedereen van groot belang.
Er wordt gelogen overal
maar voor de waarheid ben ik toch niet bang.
In de gazetten schrijven zij zo veel:
dat iedereen gestraft wordt die wat steelt,
en dat de wereld zal vergaan,
dat kan gemakkelijk bestaan.

De tijd is teveel overdreven,
dat is waar, ja dat is waar.
’t Is moeilijk om eerlijk te leven,
ja, da’s ook waar, geloof het maar.
Nen bankier of winkelier
stropen mensen met plezier,
dat is zeker en dat is klaar.
Dat er in ons land gewis
niet veel zaad in ’t baksken is,
dat is zeker en dat is waar.
De wijven zijn allen komeren:
dat is waar, geloof mij maar!

In een gebuurt’ of in de straat,
zijn de wijven zeker niet te kort.
Zij klappen van elkander kwaad
maar zij zijn allen van gelijke aard.
D’ene zegt dit en d’andere weet dat.
Ge zijt te lang, te mager of te plat.
De beste vrouw is nog venijn,
want luistert goed naar mijn refrein:

De man is den hond van zijn vrouwe,
dat is waar, ja, dat is waar.
Zij zijn gene stap te betrouwen
ja, da’s ook waar, geloof het maar.
Ieder vrouw, voor haar plezier,
heeft somtijds ne man of vier,
dat is zeker en dat is waar.
Mannen werken lijk nen hond,
hulder kot ligt vol met stront,
dat is zeker en dat is waar.
Daarom spreek ik niet van te trouwen,
dat is waar, geloof mij maar.

Gij wilt mij dwingen met geweld,
maar luister eens wat verder naar mijn lied.
Ieder wordt in ’t gelijk gesteld,
voor d’een is ’t leut en voor d’ander verdriet.
Hier op de wereld is er veel verschil
want iedereen heeft niet wat hij wil,
maar als u ’t mij soms permitteert,
ziehier wat dat er aan mankeert:

Met geld kunt gij altijd betalen,
dat is waar, ja, dat is waar.
Die arm is ’n weet niet wat halen,
ja, da’s ook waar, geloof het maar.
Dat de boeren, groot of klein,
altijd van de beste zijn,
dat is zeker en dat is waar.
Wij hèn geen automobiel,
werken is ne slechte stiel,
dat is ook waar, geloof me maar.
In honderd jaar zijn wij vergeten
dat is zeker, dat is waar!

PDFlogo Partituur * Dat is zeker, dat is waar *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
Zangwijze: Mon Paris
liedblad “Gezongen door VROUW DEMEYER, KORTRIJK” (MUZ0917 pag. 144)
liedblad "Cooren Elise, Oostende" (MUZ0940 pag. 50)

Tags:

0

Plastic! Plastic! Plastic

Geplaatst door Johan Morris op 15 januari 2026 in liedbladen, liedboeken, liederen, Louis Boeren, Spot & Ironie | ∞

Louis Boeren hekelt het alomtegenwoordige “plastic”, dat zal dan een trend geweest zijn die na WOII de kop opstak. Die oorlog zat nog goed in het geheugen en hij wijdt er zijn laatste licht ironische strofe aan.

Plastic! Plastic! Plastic

1071 [A] Louis Boeren (+1973) [C] Joop De Leur (+1973)

Als je nu de aard’ beziet
nu dan merk je het subiet
dat hij naar de bliksem is
Als het zo nog lang moet gaan
heeft de mens niets anders aan
wat niet van plastic meer is

Meisjes, met lange broek aan
PLASTIC, PLASTIC, PLASTIC
Rokjes die tot haar knie gaan
PLASTIC, PLASTIC, PLASTIC
Haar bustenhouder en haar corset,
blinkende schoenen heel chique en net
Pyama als zij naar bed gaan:
PLASTIC, PLASTIC, PLASTIC

Nu heeft men het geprobeerd
en profeten het beweerd
Iedereen die lacht zich ziek
Kousen, schoenen, pantalon
jassen, hemden, parasol:
alles van gekleurd plastic!

En ziet, eenmaal komt de tijd
dat iedereen zich verblijdt.
Het idee is magnifiek.
Midden in het oorlogsveld,
net als kegels opgesteld
staan soldaten in plastic!

PDFlogo Partituur * Plastic! Plastic! Plastic *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: Leni, je hebt mijn broek aan
MUZ0779 "Louis Boeren 1891-1973 deel 2: verzameling der liederen" - Marleen De Rudder
muziek volgens "Mortier n° 878 - arr. Abel Frans" (1948)

Tags:

0

Mijn vaders duurbaar bootje

Geplaatst door Johan Morris op 8 januari 2026 in liedbladen, liedboeken, liederen, Over de Zee en zo, Over Liefde & Verdriet | ∞



Dit lied komt ook voor op een liedblad van “Elise Cooren uit Oostende”, met een identieke illustratie. Bij nader toezien bevatten beide liedbladen dezelfde liederen …

Elisa Maria Cooren (1893-1959)

Het ligt dus voor de hand dat Elise na haar huwelijk van naam veranderde.

In Geneanet vonden we een echtpaar Hector Alfons DEMEYERE (1893-1956), gehuwd op 22/11/1911 met Elisa Maria COOREN (1893-1959), geboren in “Mariakerke bij Oostende” en haar echtgenoot in Kortrijk. Beiden zijn gehuwd en overleden in Gent.
Volgens haar geboorteakte dd. 30/11/1893 was zij de dochter van Ludovicus Petrus Cooren en van Maria Louisa Vermeulen (moeder geboren circa 1874 in Saint Omer, Frankrijk)

Haar man was de zoon van Theofiel Hectoor, een “foorkramer, rondreizende muzikant” en zijn moeder  Maria-Ludovica Lacluyse was eveneens een “rondreizende muzikante”. Het is dus duidelijk hoe Elisa haar echtgenoot ontmoette.

Jef Klausing (1918-2004)  vond het liedblad dankzij het opzoekingswerk van Jan Huyghe en wij zijn zo vrij Jef’s commentaar over dit lied te citeren.

Men zou dit lied een "pastorale" van het zeemansleven kunnen noemen.
Een knaapje zit aan de oever van de woeste (natuurlijk) zee en tuurt naar het scheepje van zijn vader. Het droomt dat het scheepje vergaan is. Maar het lied heeft een happy-end, vader komt behouden weer.
De moraal ligt in de laatste regel van de derde strofe,
" Droevig is er de visvangst ter zee "
Het lied wordt qezongen op de melodie van " Sous le soleil
Marocain " dat vooral in de tweede helft van de jaren twintig "in" was. Jan Huyghe tekende het op te Veurne. 
De tekst komt voor op een vliegend blad met liederen gezongen door de Oostendse zangeres Elise Cooren.
Het Instituut voor Volkskunde te Antwerpen bezit eveneens een vliegend blad met deze tekst, maar deze is verspreid en gezongen door Vrouw Demeyer die toen Kortrijk opgaf als woonplaats. Deze zangeres heeft evenwel ook te Oostende gewoond wat de vraag doet opkomen of het lied wellicht afkomstig is uit Oostende

Die twee liedbladen zijn ook in ons bezit, dankzij de vrijgevigheid van Leo Coulier en Willy Machiels.

Mijn vaders duurbaar bootje

1101 [A] Vrouwe Demeyer [C] R. Desmoulins (1881-1939)

Aan den oeverkant van de woeste zee
zat een kleine knaap met het hart vol wee.
En het loert altijd naar de golven heen,
wijl hij zucht met leed: “Keerde hij maar weer!”
Zijn brave vader was heengevaren
in het gure weder met zijn vissersboot.

Ach, duurbaar kleine boot,
waar zijt gij nu met vader heengevaren?
Die in die brede schoot
de zee trotseert om ’t zuur verdiende brood.
Zelfs in de gure wind
strijdt gij voor ’t leven van ons huis’lijk kroost.
Ach, bootje lief, smeekte ’t knaapje toch zo teer:
breng mijn vadertje toch weer.

Door de felle wind hoort men niet het kind,
hoe het toch zo tracht en naar vader wacht.
Zijn gedacht was wreed, van die kleine boot,
het vergaan in zee en zijn vaders dood.
Het weende en zuchtte stil bewogen,
duurbaar bootje, kom toch weerom!

Daar, de boot wellicht die kwam in het zicht
en de vader teer kwam behouden weer.
Hij vond er zijn kind dat hij teer bemint
door vermoeidheid laat in een diepe slaap.
Het droomde luide van zijn vader,
droevig is de visvangst der zee.

PDFlogo Partituur * Mijn vaders duurbaar bootje *
MP3logo
      1. instrumentaal

 Bronnen:
zangwijze: "Sous le soleil Marocain"
liedblad "Vrouwe Demeyer, Kortrijk" (MUZ0917 pag. 146)
liedblad "Cooren Elise, Oostende" (MUZ0940 pag. 50)
boek “Zingende baren” - Jef Klausing 1986 (MUZ0115 pag. 28)
boek “Muzikaal erfgoed van Oostende deel 1,2 en 3” - Roland Desnerck 2018 (MUZ0814 pag. 345)

Tags:

Copyright © 1967-2026 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.