De dure kousen

1061 [A] onbekend [C] Eugenie Bandy (Küch) °1891 +1944 (P.D.)

Eenzaam liep langs ’s heren straten,
’n arme moeder met haar kind.
Vader kon niet meer verdienen,
want: de stumper, hij was blind.
Beed’lend keek de arme moeder
ied’ren wand’laar vragend aan.
En haar lieve, kleine kindje,
Moest op blote voetjes gaan.

Dagen lang moest zij zo beed’len
voor een schamel stukje brood.
Niemand kwam hen ooit verblijden,
of hen steunen in de nood.
Winter kwam met gure dagen
en het kindje kreeg het koud.
Daarom kwam ze kousjes vragen
aan hàar moe, die van haar houdt.

Moeder ging toen met haar kindje
droef te moe, weer naar de straat,
beed’len voor haar kleine liev’ling.
’t Was reeds donker, ’t werd al laat.
Eind’lijk kreeg zij van een dame
toen drie kwartjes in haar hand;
vlug toen naar een kousenwinkel
aan de stille overkant.

Aarz’lend trad zij daar naar binnen
en haar kindje lachte blij.
« Kousen, « vraagt ze, « voor mijn kleine.
Dikke wollen, niet van zij. »
En haar liev’ling had al spoedig
een paar warme kousjes aan;
dol van blijdschap vliegt het kindje
kussend op haar moeder aan.

Dan vraagt moeder angstig bevend
wat dat kousje kosten moet:
« Ene gulden, vijf en twintig, »
want de kwaliteit is goed.
Droevig kijkt de arme moeder
dan haar kleine liev’ling aan,
die de kousjes uit moest trekken:
minder mochten ze niet gaan.